ในที่สุดคืนวันที่ 30 มิถุนายนก็ผ่านไป
เชื่อว่าสำหรับคนสองหมื่นกว่าคนถือเป็นวันดี วันที่รอคอย… ก็เขาซื้อบัตรเพื่อดู “เหตุเกิดที่เฉลียง” แล้วนิจะทำไงได้
แต่เป็นการรอคอยและรวมตัวกันอย่างมีจุดหมายแห่งความสุขร่วมกันนะ
ยังนึกในใจว่าที่เขาชุมนุมกันที่โน้นที่นี่ เขารวมตัวกันด้วยความสุขเหมือนคนสองหมื่นคนที่อิมแพคอารีน่านี่ไหมน่ะ?
เราเองโชคร้าย…ป่วยป่วย เสียงหายจากอาการไข้หวัด ไอ้ที่เตรียมจะกรี๊ดให้ดังลั่นเหมือนเมื่อ 7 ปีที่แล้วก็เป็นอันต้องพับไป
ได้แต่ขอร้องกับเพื่อนว่า ถ้าเราทำสัญญาณมือ …ชี้ที่ปากเราและคอเธอ ก็แปลว่าฝากกรี๊ดด้วยแล้วกันนะ! เพื่อนก็แสนดีตอบรับเป็นกล่องเสียงให้เราซะอย่างงั้น…ซึ้งนะตัวเอง
เรากับเพื่อนฝูงอีกสามสาวโสดบ้างไม่โสดบ้างรวมตัวกันได้ โดยทิ้งลูกทิ้งสามีทิ้งแฟนกันไว้เบื้องหลัง เพื่อไปร่วมกันย้อนอดีตสมัยกรี๊ด “BOY BAND” วงนี้ร่วมกัน ถึงแม้วันนี้เขาจะเป็น “OLD MAN BAND” แล้วก็ตาม!!!
ฮาโล มาเปิดซิงจ้าพี่ เขียนเยอะๆเน้อ จะมาอ่านบ่อยๆ
เฮ้อ! ในฐานะที่ทำหน้าที่แหกปากแทนเพื่อน (แต่ก็ทำด้วยความยินดี)
ทำให้เราก็ได้ดีกรีความมันเพิ่มขึ้น เพราะดูคอนเสริทไหนก็แหกปากได้ตลอด
หลายเพลงของเฉลียง เคยทำให้มีน้ำอุ่นๆคลอในเบ้าตา ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นได้อยู่
(อืมม์ ตามประสาคนเอินน์)
ขอปรบมือให้ “น้องแก้ม” ที่แสนน่ารักเนอะ เธอไม่ทำให้คุณพ่อเกี๊ยงเสียหน้าเลย