สนุก สะ”น่าน” #3

ตอน ลุงตั๋น ปราชญ์ยาแห่งบ้านดงผาปูน

ป่าชุมชนเป็นศัพท์คำง่ายๆ แต่เข้าใจยากพอๆ กับศัพท์ฟิสิกซ์

เนื่องจากพวกเราห่างป่า และห่้่างความรู้สึกร่วมแบบนี้

ในขณะที่ใบไม้งอกเงยขึ้นมาเองกลางป่า แต่เรากลับเคยชินกับคำว่าสิทธิ์และสัมปทาน

…ที่มาจากไหนไม่รู้???

แต่ที่ “บ้านดงผาปูน” ป่าที่ขึ้นเขียวครึ้มห่างบ้านไม่กี่ก้าว

กลับไม่ถูกถือครองใครโดยใครคนใดคนหนึ่ง

แต่จะเป็นของคน 40 ครัวเรือนที่แบ่งเป็น 3 กลุ่ม

ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาดูแลป่าต้นน้ำ

และดิ่มกินผลพวงแห่งความสมบูรณ์จากป่าด้วยความเคารพ
ลูกต๋าวที่ผลนิ่มหอมหวานเหมือนลูกชิด จึงเป็นผลิตผลขึ้นชื่อใต้แบรนด์ “ภูฟ้า”

ที่เสมือนน้ำจากฟ้าให้ชาวบ้านลืมตาอ้าปาก และไม่ต้องผลัดถิ่นไปไหน

…. ลุงตั๋น ชายไทยตัวเล็กใจใหญ่ ผู้ที่ออกเดินนำหน้ามาต้อนรับคนแปลกหน้า

ให้แปลกใจหนักหนาที่ชนกลุ่มเล็กๆ การศึกษาน้อยๆ มีใจรักษ์ธรรมชาติอย่างยิ่งใหญ่

ลุงตั๋นแทบจะรู้จักทักทายใบไม้ทุกใบที่นี่ รู้คุณและประกาศคุณมันอย่างภูมิใจ

ก้าน กิ่ง ราก ใบ ของไม้สารพัด ที่เป็นเหมือนตู้ยากลางป่า

เราแซวลุงว่า…อย่างนี้คงไม่ต้องหาหมอกันพอดี

ลุงตั๋นยิ้ม หลานแปลกหน้าก็ยิ้ม ต้นไม้ก็ยิ้ม ใบไม้ก็ยิ้ม

ถ้าเราอยู่กันอย่างพอดี ห่างกันพอดี ใกล้กันพอดี… ทุกอย่างคงพอ และ ดี อย่างนี้นี่เอง

เราจาก “บ้านดงผาปูน” มาด้วยความชุ่มชื่นของยาสมุนไพรต้ม

… “ม้าหลังแอ่น”… สรรพคุณแก้ปวดเมื่อยหลังไหล่

ที่แรกสัมผัสรสนั้นขมขื่นทั่วปาก

นึกในใจว่า “พลาดไปแล้ว” ที่รับเอาอาหารจากคนแปลกหน้ามากิน

แต่พอกลืนข้ามคอไปได้ รสหวานกลับติดลิ้นและชุ่มคอไม่ห่างหาย

“ใจหมา” ของเราเมื่อชั่วครู่แปลงร่างเป็น “ม้า” ในทันที

ลุงตั๋นเห็นเราชื่นชมและอร่อยลิ้นแทบจะยกยาต้มทั้งกระบอกให้มาเลยทันที

ละอายใจ และ เกรงใจอยู่ในที เลยทำได้แค่พนมมือป้อยๆบอกลาพี่ป้าน้่าอาออกมา

 

เหมือนเจ้า “ม้าหลังแอ่น” จะตอกย้ำให้คนกรุงขี้ระแวงอย่างเราได้ช้ำใจ

เพราะความหวานนั้น ติดลิ้น ติดคอ เราอยู่อีกข้ามชั่วโมงเลยทีเดียว

ทำให้รู้ว่าสรรพคุณสมุนไพร และพระคุณของปราชญ์ยาดงผาปูนนี่

… ไม่ใช่ธรรดาเสียแล้ว

 

 

……………………

 

ดูภาพเล่าเรื่องได้ที่

สนุก สะ”น่าน”…ดูป่า(บ้าง)

สนุก…สะ”น่าน” : บ่อเกลือวิว