ตอน คนกันเองทั้งนั้น
รอยยิ้มปริ่มหน้าอีกเรื่องของการเที่ยวน่านก็คือ…
คุณจะเป็น “คนกันเอง” ไปซะทุกที่เลย
ภาพที่เห็นเป็นเพิงอาหารตรงสี่แยกที่บ่อหลวง
เราแวะซื้อไก่ปิ้งและข้าวเหนียวติดรถไว้ เผื่อยามหิว หากเราไม่ต้องการแวะกลางทาง
ขณะยืนรอไก่ปิ้งหอมหวลนั้น ก็พลันเหลือบไปเห็นป้ายนี้
ทำเอาอมยิ้ม แก้มตุ้ย อิ่มซะก่อนจะได้กินอีก
ป้ายเขียนว่า
…….
อาหารตามสั่ง เชิญชิม
ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเองทั้งนั้น
………
ดูเอาซิ แล้วงี้จะทำยังไงให้ไม่รักคนน่าน
: )
อีกเรื่องที่พบเห็นทั่วไป จนคนไปน่านกลับมาพูดจาเล่าขานต่อๆ กันไม่รู้จบ
ก็คือ เด็กๆ ที่นี่มีมารยาทที่น่ารัก และ น่าประทับใจ
เด็กๆ กลุ่มที่เห็นนี้ กำลังยืนรอรถสองแถวเพื่อไปโรงเรียนในตอนเช้า
ภาพที่ถ่ายนั้นเป็นภาพซูมในระยะไกลพอสมควร
เด็กๆ กำลังคนมองแปลกถิ่น อย่างสงสัยใคร่รู้ตามธรรมชาติ
*
แต่เมื่อเราเดินเข้าไปใกล้ในระยะปฏิสัมพันธ์ได้
เด็กๆ พวกนี้กลับยืนหันหน้ามาซบตาเราทั้งหมด
แล้วยกมือขึ้น พร้อมกล่าวคำว่า “สวัสดี” พร้อมรอยยิ้ม
สวยมาก สวยมากจริงๆ
*
แม้โดยรูปลักษณ์หน้าตา คงไม่สามารถสู้แอร์โฮสเตสสัญชาติไทย
ที่ยืนไหว้ในลักษณะเดียวกันบนประตูเครื่องบินได้
แต่สายตา รอยยิ้มต้อนรับ และ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้น
สวยงามมากๆ จนอยากให้ไปเป็นครูสอนแอร์โฮสเตสแทน
*
น้องชายแซวเราว่า “เจ๊หน้าเหมือนครูใหญ่เขาหรือเปล่าเนี้ย
ทำไมเด็กๆ ถึงต้องยกหมือไหว้กันพรึบพรับขนาดนี้”
เออ…เราก็สงสัยเหมือนกัน
*
แต่พอเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
เราก็พบว่านอกจากเราจะหน้าตาเหมือนครูใหญ่แล้ว
เราคงเหมือน อบต. สาธาณสุข หรือ สส. กันเลยเทียว
เพราะอาการนี้ไม่ได้เป็นกับเด็กเท่านั้น
หากคุณได้เอ่ยคำว่า “สวัสดีค่ะ” ออกไป
ผู้รับการเรียกขาน จะหันมาพร้อมพนมมือ “ไ่หว้” และกล่าวคำว่า “สวัสดี” กลับมา
ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้เฒ่า หรือ แม่แก่ขนาดไหน
ทำเอาเราต้องยกมือขึ้นไหว้ด้วยพัลวัน ทั้งๆ ที่ธรรมดาแล้วเป็นคนมือหนักเสียนี่ยิ่งกระไร
*****
ระหว่างทางเข้าไปทางโรงเรียนในชุมชน
เราได้เจอเด็กผู้หญิงตัวน้อยคนนึงเดินสวนกลับมา
… “สวัสดีค่ะ”…
… “สวัสดีจ๊ะ จะไปโรงเรียนหรือคะ?”
… “ค่ะ”…
… “แล้วโรงเรียนไปทางไหนจ๊ะ”…
… “ทางโน้นค่ะ”…
… “อ้าวมันคนละทาง กับที่หนูเดินมานี่คะ”…
… “หนูจะรอเพื่อนค่ะ เพื่อนมาโรงเรียนสาย จะได้เดินไปเพื่อนกัน”…
เรามองดูนาฬิกา เออจริงๆ ด้วยแปดโมงครึ่งแล้วนินะ
*
หลังจากเด็กหญิงตัวน้อยรีรออยู่ครู่หนึ่ง
ก็ปรากฏเด็กชายตัวน้อยเทียบกัน เดินพ้นโค้งถนนมา
สาวน้อยตะโกนว่า …”เร็วๆ ” แล้วก็วิ่งย้อนไปหาเด็กหนุ่มนั้น
ก่อนที่จะเดินลับเข้าไปในรั้วโรงเรียนพร้อมๆ กัน
*
*
*
นอกจากจะได้เห็นรอยยิ้มไมตรีต่อคนแปลกถิ่นแล้ว
เรายังได้เห็นรอยยิ้ม มิตรภาพของคนบ้านเดียวกัน ที่อาทรกันอย่างปิติ
หรือนี่มันคือ… “แฟนฉัน” Version น่าน …นะเนี้ย
*
*
*
หมายเหตุ ไปดึง มาจาก Youtube เป็น MV เพลงแฟนฉัน ฝีมือเด็กนักเรียนที่ไหนไม่รู้
แต่ดูแล้วยิ้มได้แน่ๆ ยืนยัน!!!
