~นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า…~

คุณอยากเจอใคร ในวันที่คุณหลงทาง?

เราคงเผลอไปอธิษฐานขอให้เจอ

….

เจ้าชายน้อย

…

วันนี้ก็เลยยังหลงทางอยู่

เดินวนไปวนมาบนโลกในเล็กๆ ของตัวเอง

กับคำถามที่ลอยมาไม่มีวันจบ

และคำตอบที่ไม่ได้หา หรือ หาไม่เจอก็ไม่รู้?

*

*

*

เจ้าชายน้อย พูดกับชายบนพื้นโลกว่า
” คนในโลกของเธอ ปลูกกุหลาบตั้งห้าพันต้นในสวนเดียว

และเค้ายังไม่พบสิ่งที่เค้าต้องการ
และทั้งๆสิ่งที่เค้าต้องการอาจหาได้จากกุหลาบ

แค่ดอกเดียว

หรือ น้ำเพียงนิดเดียว”

*

*

*

เราทิ้งกุหลาบไป สี่พันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก

เหลือกำอยู่ในมือ… ดอกเดียว

เผอิญมีอีกาบินผ่านมา มันร้องว่า

“อีโง่ อีโง่ อีโง่”

พอหันหน้าจะไปถามเจ้าชายน้อยว่า “ได้ยินเหมือนกันหรือเปล่า”

ก็เห็นหลังเจ้าชายน้อยวิ่งหนีไปไวไว

พร้อมหอบดอกกุหลาบสี่พันกว่าดอกของเราไปด้วย

*

*

*

ตอนนี้ก็เลยยืนอยู่โด่เด่ กับกุหลาบดอกเดียว

เลิกคิดไปแล้วว่าตัวเองหลงทาง เพราะมันไม่มีทางให้หลงเสียแล้ว

จะยืนอยู่เฉยๆ ก็ต้องทนได้ยินเสียงอีการ้องแสบแก้วหู แสลงใจ

*

*

เลยเริ่มเดินใหม่ แบบไม่หลง

เหมือนไม่เป้าหมายให้ไปถึง พอๆ กับไม่มีเป้าหมายให้พลาด

เลยพบว่า “กุหลาบดอกหนึ่ง” ก็คือ “เช้าวันหนึ่ง” นั่นเอง

ลืมตาขึ้นมาเราก็จะเจอวันหนึ่งวันให้เชยชม

คงไม่มีใครขยี้ขี้ตาตื่นขึ้นมา เจอห้าพันเช้าให้เลือกใช้ชีวิตเป็นแน่

*

*

*

เลยคิดว่าเรามีกุหลาบดอกเดียวก็พอแล้วจริงๆ

ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีกแล้ว…

ปล. ทั้งหน้านี้ มีเพียงข้อความเดียวที่คัดมาจากหนังสือเจ้าชายน้อย

คือบริเวณที่เป็นอักษรสีน้าำตาลแดง

นอกนั้นเป็นข้อความที่ถูกตกแต่งขึ้นใหม่ จากสมองเมาคาเฟอีน

……

อ่านหนังสือแล้วไม่คิดต่อ ไม่จินตนาการเลยเถิด

ก็เหมือนกินกาแฟร้อน ที่ถ้วยไม่ร้อน!!!

……

ว่าแล้วไปหยิบ “เจ้าชายน้อย” มาอ่านอีกรอบ กับคาปูชิโน่อีกถ้วยดีก่า