~เสียงในฟิล์ม หรือ เสียงในใจ~

อีกครั้งกับโฆษณา KTC ในแบบ super lifestyle

ที่ยังไงเราก็ยังซูฮกอยู่ดีกับการหาแง่มุมมาเล่าเรื่อง

ให้สาวๆ ได้ระทวยกันทั่วเมืองอยู่เสมอๆ

กะอีแค่ไปจับมือกับแบงค์สัญาชาติยุ่นปี่

ก็ยังสร้างตำนานสมัยดิจิตอลแบบ “รักข้ามขอบฟ้า” ได้เลย

*

แต่ที่น่าพูดถึงจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเพลงเก่ามาเล่าใหม่

ที่เป็นการเดินตาม success story เก่าในภาคที่แล้วของ “รักไม่รู้ดับ”

เแต่จะเป็นการใช้ภาษาญี่ปุ่นกันไปเลยในหนังโฆษณา

ยอมเสียโอกาสในการฟัง ให้มาอ่าน sub title

แต่ได้โอกาสมหาศาลกับ “ความรู้สึก”

และ “การรับรู้” โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

แต่ได้ใจความว่า

….

บัตรกระผม จับมือกับบัตรญี่ปุ่น

บัตรกระผม มีสิทธิประโยชน์มากมายหากไปใช้ที่ญี่ปุ่น

บัตรกระผม มีระดับพอ จนสามารถทำให้คุณได้เจอหนุ่ม

ที่หน้าตาดีขนาดที่มีเพียง 0.012 % ของประชากรชายทั้งหมดบนเกาะญี่ปุ่น

…..

นี่ยังไม่นับว่าการที่เลิกกลัว…เรื่อง “การรับสารด้วยหู”

มากล้าให้คน “รับรู้ด้วยอารมณ์” แล้ว

โฆษณานี้ยังได้ความโดดเด่นทาง “หู” (เรื่องเดียวกับที่ลูกค้ามักกลัวนั่นแหล่ะ) ไปด้วย !!!!

*

*

เพราะหากนับกันจริงๆ

เรื่องในหนังชุดนี้ไม่ได้หวือหวาไปกว่าเรื่องของผู้ชายหน้าตาดีพับเสื้อได้

ซึ่งมีพบเห็นได้ใน FW mail เมื่อโกฏิล้านปีแสงที่แล้ว

*

แต่เสียง(ประหนึ่ง)ในฟิล์ม ที่เป็นภาษาญี่ปุ่น มันแหวกม่านความน่าสนใจขึ้นมาในอากาศ

แม้ขณะที่คุณทำอย่างอื่นอยู่ ก็ยังหันมามองว่า

ใครพูดภาษาญี่ปุ่นในทีวีนะ…เดินมาดูดีกว่า!!!

*

ก็ต้องปรบมือให้เอเยนซี่ โปรดักชั่นเฮ้าส์ และที่สุดคือ ลูกค้า

ที่ยอมกระโดดออกจากความกลัวเรื่อง “หู” แบบเดิมเสี่ยที

*

ทำให้นึกย้อนไปสมัยสิบกว่าปีที่แล้ว

ที่พยายามขายหนังโฆษณาที่พูดเสียงในฟิล์มภาษาอื่น

แล้วถูกลูกค้าด่ากลับมาว่าคิดอะไรบ้าๆ

เดี๋ยวของเขาขายไม่ได้ แล้วใครจะรับผิดชอบ

*

หรือว่าเรา “เกิดก่อนการณ์”????

เพราะสมัยนั้นแม่บ้านและสาวออฟฟิซทั่วไป

ยังไม่ได้ติดแผ่นหนังซีรีส์เกาหลี ญี่ปุ่นงอมแงม

จนคุ้นชินภาษาต่างแดน และอ่าน subtitle เก่งกว่าทำกับข้าว

เหมือนยุคนี้