หนังสือเล่มนี้กวักมือเรียกเรา
ด้วยชื่อจั่วหัวชวนหยิบ และ ชวนหยิก
พลิกอ่านหน้าสองหน้าแล้วก็จ่ายตังค์มา
…และแล้วก็ถูกวางดองไว้จนขึ้นเกลือ
จนเมื่อวานมาหยิบอ่านระหว่างจิบกาแฟ
เอาหล่ะซิ!!!
กาแฟจืดขึ้นมาทันที เพราะเข้มรสตัวหนังสือมันจัดดับขมไปเลย

ในความจริงแล้วหนังสือเล่มนี้ถูกวางแผงในชื่อ
ออกแบบชีวิต Do.it.yourself
คู่มือซ่อมแซมต่อเติมชีวิตให้เป็นสุขอย่างง่ายๆ
แต่ภาพใหญ่นั้นเราไป copy เอามาจากบล๊อกของคุณพงษ์ ผาวิจิตรเอง
คงเป็น lay out แรกๆ ก่อนหนังสือจะลงจริง
ใครอยากแวะไปดูผลงานเล่มอื่นๆ ของคุณพงษ์ก็เชิญที่
http://thinkfact.blogspot.com/
*
อ่านหนังสือไปด้วยกันไหมคะ?
*
เราสะดุดหมัดแรก แบบเต็มหน้ากับประโยคที่ว่า…..
“อย่าเป็นเหมือนพวก
ARM CHAIR ADVENTURE
นักผจญภัยบนเก้าอี้ที่บ้าน
หรืออย่างที่รุ่นพี่คนหนึ่งของผู้เขียนมักพูดว่า
คนไทยชอบเรียนว่ายน้ำทางไปรษณีย์”
*
หมัดแรกไม่ทันหายยอก ก็โดนฮุ๊คอีกที
“ความสุขก็คือ
เราได้ผ่านชีวิตในแต่ละวัยอย่างเต็มประสิทธิภาพ
ส่วนความไม่สุขคือ
ความพยายามกลับไปหาสมดุลในช่วงเวลาที่ผ่านมาแล้ว”
*
ไม่ทันรอให้ตัวเองหายมึน ก็ซาดิสก์ขออัพเปอร์คัทมาเลยดีกว่า
” เราต้องเลือกแผนที่ให้เหมาะสมกับแต่ละวัย เพราะชีวิตมีระบบนิเวศน์ที่แตกต่างกัน
* ถ้าอยากมีสำเนียงที่ถูกต้อง ต้องหัดใน 5 ปีแรก
* ถ้าเก่งด้านกีฬาต้องหัดเอาในช่วงวัยรุ่น
* ถ้าอยากค้นพบสิ่งใหม่ ต้องทำก่อนอายุ 30
* ถ้าอยากเขียนหนังสือ ทำงานเพื่อสังคม ต้องหลังอายุ 35″
*
เอาหละ ตั้งใจแล้วว่า
จะอ่านหนังสือเล่มนี้แบบอ่านไป คุยไป
แม้ไม่ได้รู้จักกับคุณพงษ์เป็นการส่วนตัว
แต่คิดว่าคงสนุกที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดกันผ่านตัวหนังสือ
ในขณะที่คุณพงษ์คุยเป็นเล่ม
เราจะคุยระหว่างบรรทัดผ่านบล๊อกนี่แหล่ะ
*
ใครนึกสนุก และอ่านหนังสือเล่มนี้มาด้วยกัน
ก็มาเม้าท์มันกันก็ได้
แต่ใครสนุกจะออกแบบชีวิตแบบเป็นคนสนุกอ่านอย่างเดียว
ก็ตามสบายนะคะ
ชีวิตเป็นของเรา!!!!!

ARM CHAIR ADVENTURE……..
ใช่เลยคุณพงษ์!!!!!!!!!!!!
เหมือนถูกตบหน้าเลยพออ่านคำนี้ เรานี้แหล่ะ Arm Chair Adventure ระดับเหรียญเงินโอลิมปิค
แบบว่าทำเป็นรู้ไปหมด อ่านไปหมด ดูไปหมด …แต่อยู่กัยที่
ด้วยคิดว่า การลุกจากเก้าอี้ไป จะต้องสูญเสียไปมากกว่า
“เสียเวลาทำงาน” …เป็นคำติดปาก
จน
จน
จน
เราเสียบางอย่างไปจริงๆ
เราเห็นเพื่อนจากโลกนี้ไปกับตา ด้วยเพราะเลือกงานมาก่อนชีวิต
เราเลยลุกจากเก้าอี้ และยอมเสียบางอย่าง เพื่อให้ได้ชีวิตที่เราอยากได้กลับมา
ดีเลย โลกใบเดิมมันสดใสขึ้น มันลึกขึ้น มันกว้างขึ้น
แล้วก็มันง่ายขึ้น … ทั้งที่เรายอมจะรู้น้อยลงไปบ้าง
… บล๊อกนี้ก็เป็นการทดลองเข้าสู่การเดินทางในชีวิตบางมุมเหมือนกัน
แทนที่จะนั่งอ่านว่า virtual world เป็นอย่างไร
กระโดดลงมาลุยเลยดีกว่า
สนุกดีนะว่าไหม?
…
เอ๊ะ แต่ก็ยังนั่งอยู่บน arm chair นิหว่า
5 5 5
ตื่ง…ๆ มีเรื่องแล้ว…รอจนหลับ จึงมีคนเข้าไปเขย่าชวนกินกาแฟ…กาแฟจืดหมดแล้วล่ะเจ๊…!
แต่ไม่เป็นไร…ชงไหมก็ได้…ถ้าอยู่เชียงใหม่จะชวนไปดวลคาปูชิโนสักถ้วย…ท่าจะเวิร์คนะ…ว่าไหม?
คุณน้องอิ่มเอม
มาท้าดวลกาแฟถึงถิ่น …นึกว่าลอยลมไปติดปากแม่นำ้อิรวดีเสียแล้ว 5 5 5
ใสเจีย เสียใจที่ไม่ได้อยู่ นครเชียงใหม่ ให้ได้ท้าดวล
มีเพียงพี่สาว Espresso ผู้ซึ่งแวะเวียนที่มาชนกาแฟที่นี่บ่อยครั้ง … ที่อยู่โยงที่นู้น
หากได้ฤกษ์ไปเวียงพิงค์ เจอกันหลังวัดเจดีย์หลวง (เหมือนท้าชกจริงๆเนอะ)
ร้านกาแฟเรือนไม้หลังเล็กชื่ออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่พอกินข้าวซอยเสร็จ ซดกาแฟร้านนี้แล้วซำบายจายยยย
เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
… ออกอาการเมากาแฟเสียแล้ว
อีกหนึ่งสเน่ห์คมของงานเขียนคุณพงษ์ ที่ไม่ได้คมอย่างเดียว แต่ยัง “ค้น” และ “คิด” ด้วย… ก็คือเหล่าบรรดาคำอธิบายขยายความท้ายหน้า ที่ไม่ได้แค่เติมเสริมข้อมูล แต่ยังเพิ่มความ “เมา” และ “มัน” อย่างที่ละสายตาไม่ได้
……………
จากหน้า 33
ประมาณว่ามีรถยนต์มอเตอรไซค์รับจ้างในเมืองกรุงกว่า 100,000 คัน ที่เราเสียชายฉกรรจ์ที่มีพลังงานในการทำงานไปทำกิจกรรมที่ไม่สร้างสรรค์นี้ 100,000 คน เท่ากับกองทัพของ 1 ประเทศ หลายคนจบปริญญาตรี แต่เลือกมาขับมอเติร์ไซค์รับจ้าง เพราะมีอิสระและรายได้ดีกว่าเงินเดือนขั้นต่ำ โดยทั้งเขาและรัฐบาลไม่เคยติดว่า เมื่อวันที่เขาหมดแรง แก่ตัวลงเขาจะไปทำอะไรต่อไป
!!!!!!!!!!!!!!
อ่านเสร็จก็ได้แต่รำพึงว่า …เออว่ะ จริงด้วย คิดได้ไง
!!!!!!!!!!!!!
จะขอบอกว่าเราตื่นเต้นและโหยกระหายที่จะอ่านคำอรรถาธิบายท้ายหน้านี้ในทุกๆ หน้าที่เห็น จะให้เล่าทั้งหมดก็ใช่ที่เนอะ หนังสือเล่มละร้อยกว่าบาทเอง แต่ได้คิดเกินกว่าหลายเท่า ควักกระเป๋าไปซื้อแล้วมาเม้าท์ด้วยกันเถอะนะ
ชีวิตมีระบบนิเวศน์ที่แตกต่างกัน
หืมมมม…
ความสุขก็คือ เราได้ผ่านชีวิตในแต่ละวัยอย่างเต็มประสิทธิภาพ
“ส่วนความไม่สุขคือความพยายามกลับไปหาสมดุลในช่วงเวลาที่ผ่านมาแล้ว”
โอ้ววว… นี่มันอ้อมตอนนี้เลย
*l*
อ้อมกำลังอยากย้อนเวลาหาอดีตเหรอจ๊ะ
???
ส่วนพี่กำลังแก้สมการอยู่
!!!
จากหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน ความว่า….
“…ฟังเทศน์ของพระพรมคุณาภรณ์ ท่านปยุตโต ท่านได้เทศน์เกี่ยวกับ “ความสุข” ที่ทำให้ผู้เขียนอดคิดเป็นสมการคณิตศาสตร์ไม่ได้ เพราะจำง่ายสำหรับตัวเอง ดังนี้
ความสุข = ความสามารถที่จะสุข + ความสามารถในการหาสิ่งเสพ – ความเบื่อความเคยชิน
………………………………………………………
ไงหละอ้อม แก้สมการออกไหม?
พี่โดนเข้าเต็มรัก
ก่อนนี้เคยรู้สึกสุขน้อย (หรือคิดเอาเองว่าทุกข์) เพราะค่าความเบื่อความเคยชินมันสูงปรี๊ด จนทำให้สมการอีกด้านมันตกต่ำ
คราวนี้เลยเอาตัวเองไปอยู่ในโจทย์ใหม่ ที่ไม่เคยชิน ไม่น่าจะเบื่อ แต่แล้วพบว่า “ความสามารถที่จะสุข” ดันเป็นก้อนตัวแปรใหญ่ ใหญ่เหลือเกิน พอมันหดลดน้อยลงไปนิดเดียว ทำให้สมการ “ความสุข” สะเทือนเลื่อนลั่นไปหมดเลย
งั้นถ้าอ้อมกำลังสุขน้อย ลองถอดสมการนี้ดูอีกทีนะคะ
เผื่อจะรู้ที่มา ที่ไปของทุกข์ที่เกิดขึ้น
* ถ้าอยากค้นพบสิ่งใหม่ ต้องทำก่อนอายุ 30……
yes!!!!!!!!
* ถ้าอยากเขียนหนังสือ ทำงานเพื่อสังคม ต้องหลังอายุ 35 *
มิน่า เราถึงกระวนกระวายอยากเขียนหนังสือ
ถึงวัยแล้วนี่เอง
555