~รอยยิ้มแสนเศร้า~

“กลับบ้านเถอะอีหนู

เป็นเบี้ยเป็นหมาก ตรากตรำ

พ่อแม่อยู่ข้างหลัง… แสนห่วงกังวล”

ฟังเพลงนี้อีกครั้งด้วยความเศร้าแทนรอยยิ้ม..อย่างยี่สิบปีที่แล้ว

ด้วยเนื้อเพลง “กล้วยไข่” บางท่อนมันโงนเงนหัวใจ

*

ลัล ลัล ลา ครูเงื้อไม้ตี

ลัล ลัล ลา สารภีตีตอบ

เอาปืนยิงแล้วโยนระเบิดซ้ำ

ยิงจนขะมำแล้วเดินมาใหม่

กลับมาบรรเลง ร้องเพลงกล้วยไข่

จับมือร่วมร้องเข้าไว้ … ไม่มีกระดูก

… เด็กๆ คงคิดว่ากำลังเล่นอยู่ใช่ไหมนั่น? …

*

ห่วงลูกห่วงหลานที่ต้องใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต

บนกรอบความคิดที่ผู้ใหญ่บางคนวางไว้ให้

ภาวนาให้หนูๆ จงแข็งแรงที่ใจ มีสติ และคิดเป็น

ไม่ว่าเมล็ดพันธุ์ใดๆ ที่ปลูกไว้ในจิตใจวันนี้

ขอให้ผลิบานเป็นคุณธรรม ความรักและความสุข

แทนความเครียดแค้นชิงชังและฝักฝ่าย

รู้โลก รู้เห็น และรู้เป็นไปในความแตกต่างและเปลี่ยนแปลง

ไม่ยึดติดและคิดแต่ข้างเดียว

แก้ปัญหาด้วยปัญญาและการปฏิบัติ มิใช่กำลังและพลัง

*

สิ่งที่รู้เห็นและเป็นในวันนี้

ขอให้ตกตะกอนเป็นความคิด สติ และศรัทธาที่แท้จริงในภายภาคหน้า

และดำรงชีวิตอย่างอยู่รอดปลอดภัย จากการตัดสินใจที่แท้ของตนเอง

เกิดสงครามพันครั้ง

เด็กก็ยังสวยงาม

เป็นเพียงแค่สงครามความเดียงสาเท่าเดิม

*

ปล่อยเด็กออกมาจากอุ้งมือเถอะท่าน!