~แฟนอันดับ…หนึ่ง~

วันนี้ได้สบโอกาสออกจากถ้ำ

เจอะเจอ “น้องคนหนึ่ง” ระหว่างทางเดิน

ด้วยการบรรจบกันของเส้นทางเราสองคนประมาณ 30 ก้าว

“น้องคนหนึ่ง” คนนี้ได้ส่งประโยคสั้นๆ ประทับใจพี่ยาวๆ มาว่า

…

หนูชอบบล๊อกพี่จังเลย เมื่อคืนยังเข้าไปแอบดูเลยนะคะ

หนูเข้ามาบ่อยๆ นะคะ แต่ไม่ได้เม้นท์ไว้

…

หมดประโยคนี้เราก็ครบ 30 ก้าว

แล้วแยกย้ายเส้นทางดำเนินชีวิตกันต่อไป

…

พี่เลยยังไม่มีโอกาสบอก “น้องคนหนึ่ง” ว่า

“พี่ก็เป็นแฟนตัวยงของหนูเหมือนกันนะ”

…

…

แม้ “น้องคนหนึ่ง” จะปรากฏตัวต่อสายตาประชาชนแบบ ขำๆ ฮาๆ

เป็นแม่ค้าจนมุม เป็นเมียขี้บ่น เป็นนางพยาบาลจอมดุ

แต่พี่ก็รู้ดีว่าในชีวิตจริงของ “น้องคนหนึ่ง”

เป็นสาวเก่ง แก้มเปื้อนยิ้ม และ สวยนุ่มชุ่มเนยเสมอสำหรับพี่ๆ

แม้หนูจะเป็นเหมือนตัวประกอบที่ไหนในโลก

พี่ว่า… สำหรับที่ที่เราเจอกัน “น้องคนหนึ่ง” เป็นนางเอกนะ

และเธอก็คงเป็นคนช่วยเตือนความจำว่า เรามักจะมี 2 บทบาทในเวลาเดียวกันเสมอ

…

เป็นตัวตลกนาทีที่แล้ว แต่ก็เป็นนางเอกเจ้าน้ำตาในอีกนาทีหนึ่ง

เป็นลูกน้องที่ถูกเจ้านายด่าขรม แต่ก็กลับบ้านเป็นแม่ของลูกที่เข็มแข็ง

เป็นหัวหน้าสวมหน้ายักษ์ แต่ก็กลับบ้านมาซบไหล่อ้อนคนที่บ้าน

เป็นคนอ่อนแอที่สุดในโลก แต่ก็เข็มแข็งที่สุดเมื่ออยู่หน้าพ่อแม่ที่แก่เฒ่า

…

มีคนชื่นชมคุณอยู่ ณ ที่หนึ่ง

แล้วคุณก็ชื่นชมเขาอยู่อีกทีหนึ่ง

…

จบวันนี้ด้วยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกัน… แต่นึกพัวพันกัน

กับหนังเรื่องนึงชื่อ THE HOLIDAY

กับประโยคหนึ่งที่ติดใจเรามาตลอด

… จงเลือกที่จะเป็นนางเอก ในหนังชีวิตของคุณเอง …

… Star in your own movie…