“เธอว่าเราเหมือนดอกไม้…อะไร?”
*
คำถามนี้ลอยมากับสายลมหนาวในบ่ายวันงานหนักวันหนึ่ง
ดูจะเป็นเสียงเบาๆ ของผู้ถาม แต่ดูจะหนักอึ้งของผู้ตอบ
*
หลังจากวนกัน คิด นึก ตอบ โต้ กันจนครบวงแล้ว
ก็กลับมาบรรจบที่ฉันจนได้
*
สมาชิกเงียบอึ้งไปครู่หนึ่ง
คงด้วยเพราะว่าฉันห่างไกลจากคำว่า “ดอกไม้” เหลือเกิน
และแล้วก็มีเสียงตอบสงบนิ่งมากลางความเงียบงัน
*
“ดอกไม้ชื่ออะไรไม่รู้ ที่เป่าแล้วมันปลิวๆ อ่ะ”
*
ทุกคนดูจะเออออห่อหมกว่าใช่
คงมีแต่เพียงฉันที่ยังงุนงงในคำตอบ
ว่าทำไมฉันถึงได้เป็นเจ้า …dandilion
*
คุณมีความคิดเห็นกับดอก Dandilion ว่าไงคะ
ช่วยบอกที!!!
*
แล้วคุณหล่ะ เป็นดอกไม้อะไร?
สันนิษฐานว่าคนตอบรู้จักคาปูชิโน่แก้วโตนี้เป็นอย่างดี จึงรู้ว่าเป็นคนที่มีความคิด อารมณ์อ่อนไหวฟุ้งกระจายมาก แม้เพียงโดนกระทบด้วยลมปาก
เคยคิดและให้นิยามตัวเองมานานแล้ว(ก่อนที่จะถูกใครถาม)ว่าตัวเองเป็นดอกหญ้า ถูกเหยียบเท่าไหร่ก็ไม่ตาย….
อารมณ์หนูฟุ้งง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอค่ะ พี่เอสเปรสโซ่ขา
อืมมมมมมมมม
หรือว่าจะจริง บางที่อยู่เฉยๆ ไม่ต้องรอลมปากใคร แค่ฝนตก รถติด พระอาทิตย์ขึ้น พระจันทร์ยิ้ม ดาวตก ลมเย็น …น้องก็ฟุ้งได้แล้ว
เอ๊ะ ไม่รู้ว่าจะเป็นแนว “แพ้ภัยตัวเอง” อ่ะเป่า?
ส่วนพี่คงเป็นได้มากกว่าดอกหญ้าเป็นแน่
พี่น่าจะเป็นพวก “ดอกบัวหิมะ” บนยอดเขาเหลียงซาน ต้องเป็นถึงจอมยุทธผู้มีบารมีแก่กล้าเท่านั้น ถึงจะเข้าถึงได้นะคะ
แต่ทั้งนี้แม้ดอกนิดเดียวก็มีคุณมหันต์ รักษาสารพัดโรคได้ และลือกันว่างดงามนัก
… แม่นบ่