Super Jumbo Cappuccino

~Horizontal world~

super_JUMBO_cappuccino — Thu, 12 Nov 2009 15:07:48 +0000

อันมีเหตุจากการล้มหมอนนอนเสื่อ

เลยต้องนอนหลับบ้าง ไม่หลับบ้าง อยู่เฉยๆ นานหลายวัน

จากเพลีย เป็นเบื่อ

จากเบื่อ ก็เลยต้องหาอะไรทำแก้เบื่อ

คิดซะว่าไหนๆ ก็ต้องนอนมองเพดานอยู่แล้ว

ก็หาบทเรียนจากประสบการณ์การนอนแนวระนาบครั้งนี้ดีกว่า

บทเรียนแรกก็คือ…

“คนออกแบบควรนอนลง”

shot น่าเบื่อในหนังประเภท ER

ทีถ่ายเห็นหลอดไฟบนเพดาน จากดวงนึงไปอีกดวงนึง

แทนความตื่นเต้นเร้าใจของคนป่วยที่ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดนั้น

… มันน่ากลัวจริงๆ เบื่อเกิดกับเราจริงๆ

เลยคิดว่าถ้าเราเป็นคนออกแบบโรงพยาบาล

จะเพ้นท์เพดานให้สวยเหมือน Sistine Chapel

และติดไฟสวยๆ ให้คนที่กำลังถูกเข็นสู่ความเจ็บปวดได้สบายใจขึ้น

บทเรียนที่ 2

“เคยแต่มองคนที่หน้า

คราวนี้ได้เวลามองคนที่ขากันบ้าง”

ยามมีความสุขและแข็งแรงดี

เราจะยินดีเจอคนสวยงาม หัวเราะสังสรรค์ เฮฮาปาร์ตี้ไปเรื่อย

สิ่งเสนอให้กันก็เป็นรอยยิ้มแห่งความสุขทั้งสิ้น

แต่เมื่อเราล้มลง

เราจะแทบจะไม่เห็นหน้าใคร

เสียงหัวเราะเฮฮามันอยู่ไกลเกินไปถึง

เราจะเห็นแต่ขา พ่อ แม่ พี่ น้อง ในครอบครัว

ที่เดินขวักไขว้ไปมารอบๆ ตัว ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

ทำทุกอย่างเพื่อจะให้เรายิ้มออกสักวินาทีนึง

แล้วเสียงของรอยยิ้มของพวกเค้าจะดังลั่นและใกล้หัวใจที่สุด

บทเรียนที่ 3

บนฟ้าก็มีถนน

ยามเมื่อต้องเดินทางแบบนอนไป

เราจะไม่ได้มองบั่นท้ายรถคันหน้า

ชีวิตเลยไม่ได้ลิมิตอยู่ที่ไฟแดง ไฟเขียว หรือรถติด

มันมีแต่… เราจะไปถึงเมฆก้อนหน้า ช้า หรือ เร็วเท่านั้น

เพลินดี

แค่รู้สึกแปลกใจว่าวิวที่น่าอึดอัดกับวิวที่น่าผ่อนคลาย

มันห่างกันแค่

เราเงยหน้าขึ้นเท่านั้นเอง

และแล้วเราก็พบว่า

“โลกแนวนอน”

มันสวยงาม และ น่าสนใจ

ไม่แพ้ “โลกแนวตั้ง”

อีกทั้งมันขนานและตัดกันอยู่ตลอดเวลา

Posted in 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ, ชีวิตติดขัดที่หลักสี่

~ชีวิตติดขัด ที่หลักสี่~

super_JUMBO_cappuccino — Thu, 01 Oct 2009 04:11:12 +0000

เปิดหัวเรื่องใหม่

“ชีวิตติดขัดที่หลักสี่”

ในเหตุอันบังควรว่า …. นี่เราอยู่ใน Mid Life Crisis แล้วหรือ ?

อีกครั้งกับการคิดทวน คิดวน กับสิ่งที่เกิดขึ้น

แม้ในอายุอานามที่ไม่น้อย

เราก็ยังค้นพบว่ามีบทเรียนใหม่ๆ เกิดขึ้นท้าทาย

… และไม่เคยพบอยู่ตลอดเวลา

เพียงแต่ว่ามันไม่ได้คึกคัก อยากรู้ อยากเห็น อยากเอาชนะ

อีกต่อไปแล้ว

บางทีก็อยากเลิก อยากเมิน อยากแพ้

เอาซะเฉยๆ

… เลยคิดว่านี่คงเป็นอารมณ์ชนิดใหม่ที่เราได้แถมมา

กับการที่ชีวิตคืบคลานมาติดที่แยกหลักสี่กระมัง

ลองจับเข่านั่งคุยกับพระสหายวัยเฉือดกัน

ก็ดูจะมีอาการเดียวกันไปหมด

ด้วยว่าความอิ่มมันจุกคอ ประสบการณ์ชีวิตมันล้น

จนไม่ยอมก้มหัว และ เป็น “มือใหม่” ให้กับเรื่องอะไรอีกแล้ว

ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริง มีเรื่องใหม่เข้ามาตลอด

เริ่มจับได้ว่าสามีมีกิ๊ก

ลูกสาวเริ่มมีผู้ชายโทรมาหา

หัวหน้าเริ่มคิดว่าเราโหล้ยโท่ย แก่ไปแล้ว

ลูกน้องเริ่มคิดว่าเราหลังค้อมพอจะเหยียบขึ้นไป

พ่อ กะ แม่ ก็เริ่มดูเหมือนแก่ลงสิบปีในเวลาเพียงห้าเดือน

เริ่มมีอวัยวะเพิ่มในตัว… ประเภทเนื้องอก เนื้อเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

คนรู้จัก สนิทตัว เริ่มเดินทางสู่ภพใหม่ ให้เราใจหาย ในวัยวันอันไม่ตั้งตัว

เรื่องใหม่ๆ ทั้งนั้น

ว่าม่ะ?

แต่เพียงแต่สภาพเครื่องเรามันไม่คึกคัก เหยียบคันเร่งแล้วดังบรึ๊นๆๆๆ

ให้มันผ่านปัญหาพวกนี้ไปอย่างฟอร์มูล่าวันอีกแล้ว

บางคนพาลพะโลตะโกนโหวกเหวกถึงอดีตการเป็นยอดนักซิ่งวิ่งแซง

ทั้งๆ ที่สภาพปัจจุบันก็จอดสนิทนิ่งอยู่กับคนอื่นเหมือนกัน

มันเลยกลายเป็นสภาพการจราจลชีวิตติดขัดกันนัวเนีย

พาลทำเอาคนดีจะเป็นคนบ้า และคนบ้าจะลุกมาฆ่ากันเต็มไปหมด

จังหวะนี้ เราว่า เราจะหาซอยเล็กๆ ข้างทาง

แวะออกนอกเส้นทางไปพักรบ พักร้อนเอาสักหน่อย

เผื่อจะมีเวลานิ่งๆ ริมถนน นั่งมองชีวิตที่ติดขัด

แบบกันชน ชน กันชน

แล้วเอามาเล่า เม้า และสอนตัวเองว่า

จะผ่านแยกหลักสี่ไปอย่างสง่างาม

ไม่ติดกับอดีต และ ไปถึงปลายทางอย่างไม่ชน เฉี่ยวได้ยังไง

ใครผ่านมาที่ร้านกาแฟริมแยกหลักสี่

มีเรื่องดีๆ เรื่องชนๆ มาปนเล่าให้ฟังก็ยินดี

จะได้ขอรับเป็นวิทยาทาน… ถือว่าช่วยกันสอน “มือใหม่” ขับรถกันหน่อย

Posted in ชีวิตติดขัดที่หลักสี่

~ร้านดอกไม้ กะ สวนหิน~

super_JUMBO_cappuccino — Fri, 11 Sep 2009 10:02:45 +0000

เป็นไหม?

เวลาดูซีรีส์อะไรต่อเนื่องยาวๆ โดยเฉพาะปิ้งแผ่นเองที่บ้าน

พอดูหนังจบ เราจะอินอยู่พักใหญ่

อาการนี้ กำลังกำเริบ กับหนังซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่อง

The Flower Shop Without Roses

薔薇のない花屋 : Bara no nai Hanaya

เนื้อหาเรื่องก็เป็นแบบหนังดราม่าที่ไม่ได้ถึงกับสร้างความฮือฮามากมาย

แต่ความสวยงามของบท… นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

การดำเนินเรื่องที่กลิ้งกลมไปอย่างเบาๆ

แต่ก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นเป็นระยะๆ

11 ตอนจึงไม่มากไม่น้อยไป ในการจะติด จะอิน

เนื้อเรื่องย่อเรื่องนี้คงหาอ่านได้มากมาย ตามเว็บไซต์ และบล๊อกคนดูซีรีส์

เราเลยไม่เล่าซ้ำ 5555

แต่ที่เป็นเนื้อหา “ระหว่างบรรทัด” มันอยู่ที่

หนังเรื่องนี้ทำให้เรางัดสองด้านของใจมาคุยกันบ่อยๆ

ระบบความคิดจะถูกฝังจากตอนเป็นเด็กและแก้ไม่ได้จริงหรือ

ครอบครัวอบอุ่น และ ขาดไร้ จะทำให้คนไขว้ขว้าหาอะไร

หลอกลวงแบบมีเหตุผลมันผิดหรือถูก

ผิด หรือ ถูก ใครตัดสิน

เชื่อใจคนอื่น กับ เชื่อใจตัวเอง มีตรงกลางหรือเปล่า

???????

นี่ยังไม่นับว่าบทภาพยนตร์ที่วางหมากด้วยถ้อยคำสะกิดใจนั้น

มีโปรยให้สะดุดไปตลอดทาง

อย่างเช่น

“คนเราจะมีความสุขได้นั้น

ต้องไว้ใจใครให้ได้

แม้เพียงสักคนในชีวิต”

หรือ

“คุณรู้ไหมว่าทำไมเจ้าชายในนิทานถึงเจอเจ้าหญิงของเค้า

ในตอนจบของทุกเรื่อง

ก็เพราะว่า เจ้าหญิงจะมารอในที่ที่เค้ารู้ว่าเจ้าชายจะพบนะซิ”

แต่ที่ติดค้างในสมองเรานั้นมาจากประโยคสั้นๆ

ที่ปรากฏในเรียงความของลูกสาวตัวน้อยที่เขียนถึงความสุขที่พ่อเธอมี

เธอเขียนว่า

“พ่อจะมีความสุขก็ต่อเมื่อ

มีคนเรียกพ่อว่า

…คุณคนขายดอกไม้”

มันทำให้เรารู้สึกว่า “ความสุข” มันเรียบง่ายเช่นนี้เอง

ถ้าเรายอมตั้งมาตรวัดค่าความสุขให้ ต่ำ เตี้ย เรียบ และ ง่าย

เราจะมีความสุขได้บ่อยขึ้นซินะ

ทุกข์ของความตะเกียกตะกายมันก็คงน้อยตามลงไปด้วย

เป็นความรู้สึกเดียวกันกับการนั่งมองสวนหินของญี่ปุ่นเลย

เป็นการอินที่เชื่อมโยงจากหนังสู่การท่องเที่ยว

หลังจากการเดินทางสู่ดินแดนแสนสงบของเกียวโต

ประสบการณ์สั้นๆ กับการหยุดทุกสิ่งไว้และมองสวนหิน

ที่วัดชิเซนโด และ เรียวอันจิ พบว่า

ก้อนกรวดเล็กๆ นับล้านที่เรียงตัวกันต่อหน้า

มันน้อย มันนิ่ง แต่ก็ทำให้สงบอยู่ในที

จนทำให้ขณะจับจ้อง ก็รู้สึกได้ว่า “ความสุข” มันง่ายแค่นี้เอง

เพียงแต่มันจะอยู่กับเราเพียงชั่วจับจ้องและสงบนิ่ง

เมื่อคุณหันหน้าไป

ภาพที่คุณสงบมองนั้นก็จะหายไปด้วย

เราจึงต้องดูแลใส่ใจความสุขของเราทุกวัน

และมองดูมันอย่างมีสติเท่านั้นเอง

ขอจบด้วยความอจีรังด้วยประการฉะนี้

หมายเหตุ ภาพยนตร์ชุดญี่ปุ่นเรื่อง

The Flower Shop Without Roses

ฉายที่ญี่ปุ่นในปี 2008

และได้รับรางวัลจาก Japan Television Drama Academy Awards

ในหลายสาขาด้วยกันคือ

Best Supporting Actress – Takeuchi Yuko

Best Script – Nojima Shinji

Special Award – Yagi Yukiสำหรับหนูน้อยคนนี้ที่เล่นเก่งเหลือใจ

และ รางวัล Best Theme Song

Posted in 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ, 4ดูหนังไปวันวัน

+เชียงคาน กะ สาวโสด+

super_JUMBO_cappuccino — Sun, 12 Jul 2009 07:15:17 +0000

วันหยุดยาวทีไร ก็จะได้โปสการ์ดใบใหม่ๆ มาทุกที

โดยเฉพาะจากจากลุ่มชุมชนคนออฟฟิซ

ที่จะต้องหยุด ต้องพักพร้อมๆ กันทั้งประเทศ

คราวนี้เราได้การ์ดทำมือ จากพี่สาวใจดี

ที่ร่อนมาจากริมฝั่งโขงจังหวัดเลย

“เชียงคาน”

เรือนแรมลูกไม้

๖ กค. ๕๒

เชียงคาน ริมโขง เลย

หยุด 4 วันพี่กับก๊วนเพื่อนสาวโสด (สนิท) สามสาวมาปลีกวิเวกที่เชียงคานเป็นครั้งที่สามแล้ว

แต่ทริปนี้เชียงคานเปลี่ยนไป

จากเมืองที่สงบเงียบมีแต่คนแก่ สายน้ำ บ้าน และห้องแถวร้างๆ

วันนี้เชียงคานลุกขึ้นมาเป็นหญิงสาวเกือยจะเปรี้ยว

มีร้านโปสการ์ด กาแฟ art gallery

เอากลิ่นอายของคนเมืองมา

แต่พี่ว่าชุมชนที่นี่ยังเข้มแข็ง

คุณตา คุณยายยังยิ้มรับแขก คงความเนิบช้าเหมือนเดิม

ก็หวังว่าเสน่ห์ของเชียงคานคงไม่สิ้นมนต์ขลัง

ไม่รู้ว่าสาวเปรี้ยวอย่างเธอจะเคยมาหรือยังจ๊ะ

ถ้าว่างก็มาสูดอากาศริมโขงนะ

* * *

ตอบพี่สาวใจดี ทางนี้เลยว่า …ยังไม่เคยไปเชียงคานเลย

ทั้งๆ ที่มีหลายคนแซวว่า

ถ้าได้ไปที่ “บ้านน้อยคอยรัก” แถบอัมพวาแล้วยังไม่มีอะไรดีขึ้น

ป้ายหน้าขอให้ไป “เชียงคาน” ที่จังหวัดเลยได้แล้ว

เอ๊ะ มันเกี่ยกันตรงไหน ระหว่างหญิงสาวไร้คู่ กับ คาน ??

จากที่เคยอ่านมา ว่ากันว่า ที่มาของคำว่า “ขึ้นคาน” มาจาก “เรือ”

เรือที่ชำรุด ซ่อมแซม เขาจะยกขึ้นบก “ขึ้นคาน” ห่างน้ำ ไกลตลิ่ง

ถ้าอยู่บนคานนานๆ เค้าก็ว่าจะไม่โดนน้ำ ไม่โดนใช้งาน

เหมือนผู้หญิงถึงเวลาออกเรือน ออกเรือแล้วยังไม่ยอมลงน้ำ… โดนใช้งานสักที

ก็จะร้างคนแล และไม่ได้ใช้ประโยชนฺ์แบบนั้น

อ่านแล้วขำ หรือ เศร้าจ๊ะ… ยอมรับมาซะดีๆ

ก็คงเหมือนเรื่องที่ “เชียงคาน” เปลี่ยนร่างเป็น “สาวเปรี้ยว” มั้ง

จะให้โทษใครดี? ระหว่างชุมชน กับ คนไปเที่ยว

คนนึงร้องขอ คนหนึ่งตอบรับ

คนนึงสนับสนุน อีกคนก็เลยเรียนรู้ว่าทำแบบนี้แหล่ะ… จะรวย

แต่โปสการ์ดใบน้อยของพี่ก้อยก็คงบอกอะไรหลายอย่าง

ว่าสิ่งที่แตกต่าง เปลี่ยนแปลง ย่อมเกิดขึ้นได้

แต่ผู้ที่อยู่ในสายน้ำของความเปลี่ยนแปลงต่างหาก

ที่จะต้องทรงตัวและบาลานซ์ไม่ให้ล่มคว่ำ

คุณตาคุณยายที่เชียงคานไม่ได้ปิดประตูหนีกลิ่นเมือง

แต่อยู่แบบจัดสรรและพอดี ไม่ตีโพยตีพาย แต่ก็ไม่ให้ไปกว่านี้

เล็งเห็น ยอมรับ และปรับตัวกับคำว่าเปลี่ยนแปลงอย่างงดงาม

กลับมาที่สาวโสดกับ “ขึ้นคาน”

ก็ในเมื่อสายน้ำแห่งวันเวลามันเปลี่ยนไป

ทางน้ำดูจะเล็กลง บางช่วงก็ตื่นเขิน บางช่วงก็เน่าเหม็น

หากเรือบางลำ จะเลือก “ขึ้นคาน” ห่างน้ำ ไกลตลิ่ง

ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นข้อเสื่อมเสียไปเสียทั้งหมด

อรรถประโยชน์ของเรือก็ใช่จะเกิดขึ้นแต่ การ “โดน” น้ำเสียเมื่อไหร่

เห็นเรือบกเป็นก๋วยเตี๊ยวเรือ หรือเห็นเขานำขึ้นประดับไว้สวยงาม…ก็มีมาก

“คาน” จึงไม่น่าจะใช่คำสบประมาทอีกต่อไป

หากเราเข้าใจเหตุแห่งการเกิด มีอยู่ และเปลี่ยนแปลง

เหมือนกับ “เชียงคาน” ดินแดนแห่งความประทับใจของใครหลายๆ คน

ที่กำลังเลื่อนไหลบนคลื่นความประทับใจของคนเหล่านั้น

สู่โค้งน้ำเชียวของการวัดใจ

ได้แต่ภาวนาให้ผู้คนของชุมชนและผู้เดินทางหน้าใหม่

ช่วยกันประคองผ่าน “แก่งน้ำเงิน” นี้ไปได้อย่างงดงาม

อย่าได้เปลี่ยน “ปาย” อย่างน่าใจหายอีกเลย

POSTCARD INFORMATION

FROM: LOOGMAI GH

CHIANGKHAN, LOEI

TEL 042-822-344

ขอบคุณภาพเรืิอหาปลาที่เชียงคาน

จากบล๊อกพี่สาวใจดีและมือดีอีกคน

ที่ถ่ายรูปเชียงคานได้สวยจับใจ

http://prapasri5.multiply.com/photos/album/77

Posted in 1เที่ยวเพียวเพียว, 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ

~C H A N G E~

super_JUMBO_cappuccino — Wed, 06 May 2009 14:50:57 +0000

ดูละครแล้วย้อนดูตัว

กับละครซีรีส์ญี่ปุ่น ทุกวันพุธ พฤหัส 20.30 น.

…

ไม่ได้คลั่งไคล้พระเอกแดนซามูไร

ไม่ได้ดูหนังเพราะกระแส “นายกใหม่”

ไม่ได้ติดตาม เพราะต้องการ “เปลี่ยนประเทศไทย”

แต่ชอบบทโทรทัศน์อันเป็นบทพูดผ่านปากตัวละครที่เป็นนายกคนนี้

…

“ปีที่แล้วผมไม่ได้เป็นนายก

ผมเป็นแค่ครูประจำชั้น นักเรียนประถม 5

เวลาเด็กๆ ทะเลาะกัน หรือพวกมีกำลังชอบรังแกคนอื่น

ผมจะพูดแบบนี้ พูดให้เขาคิดตาม

เวลาเราโมโห เราควรต้องคุยกัน ฟังกัน

เพราะเรามักจะคิดว่าทุกคนจะเหมือนกันกับเรา

เมื่อมีคนคิดไม่เหมือนเรา ต่างจากเรา

เรามักจะแปลกใจ โกรธ หรือโมโห

ดังนั้นเรายิ่งต้องพูดและฟังกัน

ไม่ใช่ว่าการพูดคุยจะแก้ปัญหาหรอก

แต่มันจะทำให้เรารู้ว่าเราคิดต่างกัน ไม่เหมือนกัน

เราควรจะเข้าใจในความต่างนั้นว่าเป็นเรื่องธรรมดา

และไม่ผิด

ผมจะให้เด็กๆ พูดในสิ่งที่อยากพูดทั้งหมด

และนั่งฟังเพื่อนอีกฝ่ายหนึ่งพูดเหมือนกัน

เราจะทำอย่างนั้นครับ

เรื่องที่ผมจะคุยกับคุณไม่ใช่เรื่องเดียวที่เราจะคุยกันใช่ไหมครับ

เรายังต้องมีหลายเรื่องที่ต้องทำด้วยกันอีกมาก

เราค่อยๆ พูดทุกเรื่องที่อยากพูด และฟังทุกเรื่องที่อีกฝ่ายหนึ่งพูด

ผมว่าเราคงมีเรื่องที่เราจะพอใจทั้งสองฝ่ายบ้าง

ใช่ไหมครับ”

……..

รู้แล้วใช่ไหม ทำไมเราถึงชอบหนังเรื่องนี้

CHANGE

นายกคนใหม่ หัวใจประชาชน

Posted in 4ดูหนังไปวันวัน Tagged: นายก

~ตาบอดสี~

super_JUMBO_cappuccino — Sat, 11 Apr 2009 05:38:19 +0000

เป็นเดือนเมษาที่ร้อนใจมาก ทั้งที่ฝนตกทุกวัน
เป็นเดือนเมษาน่าเบื่อมาก ทั้งที่มีวันหยุดมากมาย
เป็นเดือนเมษาที่…ตาบอดสี

เบื่อการแยกแยะ แบ่งเธอ แบ่งฉัน แบ่งสี แบ่งพวก
….
บางทีก็อยากชวนกันมาตาบอดสี
เห็นทุกอย่างเป็นสีเทาๆ กันเถอะ

เพราะในความจริงแล้ว ไม่มีฝ่ายใดขาวสุดๆ หรือดำสุดๆ หรอก
ก็ลองดูรูปข้างบนดิ
คุณพอรู้ไหม ว่าคุณเป็นฝ่ายไหน?
…
มาเป็นพวกเดียวกันเถอะนะ
จังหวะนี้บ้านเมืองอยากให้หันหน้าเข้ากัน
ไม่ใช่หันหน้ามาฆ่ากัน
…
บางทีสีเทา ก็อาจจะสดใส กว่า เหลืองหรือแดงนะ
…
หวังว่าจะไม่มาหาเรื่องกันต่อนะ ว่า…
ใครเทากว่าใคร?

Posted in 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ Tagged: การเมืองเรื่องของแม่สี, เหลือง แดง น้ำเงิน เทา

~ประตูข้ามกาลเวลา ที่อยุธยา~

super_JUMBO_cappuccino — Sun, 18 Jan 2009 05:24:49 +0000

ไม่ได้แปลงร่างเป็น “แม่นกยูง” หรือ ข้าม “ทวิภพ” ได้

แต่เดินทางไปอยุธยาด้วยเป้าหมายชัดเจน

ที่จะขอลดอายุไปเป็นเด็ก ด้วยการใช้ของเล่นพาย้อนเวลากลับไป

วันนี้ลายแทงของการขับรถเลยไปตกอยู่ที่

พิพิธภัณฑ์ล้านของเล่นเกริกยุ้นพันธ์

MILLION TOY MUSEUM BY KRIRK YOONPUN

เราถามหา “แยกโรงเรียนประตูชัย” แล้วเกาะถนนอู่ทองมาเรื่อยๆ

พอเจอสถาบันปรีดี พนมยงค์ ก็เปิดไฟเลี้ยว

เพราะเรามาสบตากับพายสีสดๆ ปักอยู่หน้าประตูแล้ว

ถึงแล้วจ้า!!!

บ้านสีครีมขาว คาดสีฟ้าระบายตรงประตูหน้าต่าง

เหมือนขนมเค้กก้อนโตเลย

ทุกจุด ทุกก้าว เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และความกุ๊กกิ๊กในอารมณ์

เซรามิคทำมือ ลายการ์ตูนสบายอารมณ์ หรือแม้แต่ถนนลูกหิน

สภาพแวดล้อมที่ร่มรื่น ตื่นตัว และต้อนรับ

มันทำให้เราค่อยๆ กลับไปเป็นเด็กในทุกๆ ก้าว

หลังจากจ่ายค่าบัตรไป 50 บาทแล้ว

เราก็อายุเหลือประมาณ 4 ขวบพอดี!!!

เรากับเพื่อนชี้ชวนชม ตุ๊กตุ่น ตุ๊กตา หุ่นยนต์ รถเหล็ก อย่างสนุกสนาน

ต่างฝ่าย ต่างแย่งกันส่งเสียงว่า

“อันนั้นเราเคยมี” “อันนี้เราเคยเล่น”

กันไปตลอดทาง

ยังหมายรวมไปถึง ของที่เด็กๆ เราเคยดิ้นๆ “อยากได้ๆ”

แต่แม่ไม่ยอมซื้อให้ … ก็ได้มาดูใกล้ๆ จนลมหายใจฟู่เต็มตู้กระจก

หรือแม้กระทั่ง collection ปัจจุบันที่เราก็น้ำลายหกไปเป็นทางยาว

ที่สำคัญที่สุด ก็คือ…

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่สานไปกับความสุขของครอบครัว

ที่ได้มาใช้เวลาร่วมกันที่นี่

โดยมีแววตาของผู้ใหญ่ใจเด็กของอาจารย์เกริก และภริยาโอบล้อมไว้

ที่ทำให้เราอบอุ่นเหมือนมาบ้านญาติใจดี

ความรู้สึกดีๆ ได้ถูกสรุปเขียนไว้บนสมุดเล่มเล็กๆ ที่เชิญชวนให้เขียนไว้ก่อนกลับออกไปว่า…

ที่นี่มีประตูย้อนกาลเวลาหรือเปล่าคะ?

ตอนเดินเข้ามาอายุ สี่สิบ

ตอนเดินออกไป อายุ สี่ ขวบ

มีความสุขมากๆ ค่ะตลอดเวลาที่เดินอยู่ในนี้

ความรื่นเริงวัยเด็กออกมาโลดแล่นอีกครั้ง

ขอบคุณมากนะคะที่ทำสถานที่แบบนี้ขึ้นมา

ขอให้ความสุขที่พวกเรามี ได้ส่งกลับไปเป็นความสุขและกำลังใจ

ให้อาจารย์เกริกและทีมงานได้ดำรงสถานที่แบบนี้ต่อไปนะคะ

ขอบพระคุณด้วยความจริงใจ

ชมภาพเพิ่มเติม จากทริปนี้ได้ ที่นี่

สนใจไปเที่ยวตาม โหลดแผนที่ได้จาก ที่นี่

Posted in 1เที่ยวเพียวเพียว

~แหวนดอกไม้~

super_JUMBO_cappuccino — Tue, 06 Jan 2009 16:24:44 +0000

ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ ชอบ

แหวนดอกไม้ดีไซน์สวย

ตอนมา มาเป็นการ์ด

ตอนกลับ กลับเป็นแหวน

The All Year Rings project is a collaboration

between London’s Tithi Kutchamuch and Nutre Arayavanish (TT:NT)

who have designed a sheet of 12 laser-engraved paper rings,

one for each month of the year.

These floral designs represent a different flower for each month,

such as mums for November and an orchid for December.

The flowers are also available as Birthday Rings

that can be popped out of a delightful birthday card that turns into a gift.

source:

http://mocoloco.com/archives/010062.php

: : :

LINK:

http://www.tithi.info/

http://www.nutrejeweller.com/Nutres_Home.html

Posted in 5คิดดี...ไซน์

~Merry X’Mas with my Caffeine~

super_JUMBO_cappuccino — Thu, 25 Dec 2008 15:33:30 +0000

แม้เราจะไม่เกี่ยว แถมยังห่อเหี่ยวอยู่

แต่เดินผ่านไปทางไหน เพลงจิงเกิลเบลล์ก็ลั่นสั่นกระดูกฆ้อน ทั่ง โกลน

เลยลุกขึ้นมา Merry X’Mas กับเขาด้วยคน

ขอให้ผู้ที่เข้ามาเยี่ยมเยือนบ้านกาแฟหลังน้อยนี้มีความสุขอย่างถ้วนทั่ว

…

ทั้งพี่ๆ ขาประจำ อย่างพี่เอสเพรสโซ่ น้าพวง พี่ลี่

เพื่อนๆ ขาเชียร์ handsomeNID อาเอ๋ น้องแนนแขนอ่อน

น้องๆ หน้าม้า อย่างเจ้าป้อ เจ้าอ้อ น้องหนึ่ง เรโกะ

และก้อเพื่อนบ้านผู้น่ารักทั้ง คุณแตะ คุณ teddy หรือลุงอิ่มเอม

และรวมถึงท่านอื่นๆ ที่แวะเวียนเข้ามานะคะ

…

มีความสุขตามอัตภาพทุกท่านจ้า

…

หากเวลา และ ความครึ้มอำนวย

ก็ขอให้มีกาแฟหอมๆ เป็นเครื่องลางความสุขในมือคุณด้วยจ้า

Posted in 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ

~The Animal Farm เรื่องหมูๆ ในการเมือง~

super_JUMBO_cappuccino — Mon, 15 Dec 2008 15:56:42 +0000

วันนี้ประเทศไทยได้นายกใหม่แล้วนะจ๊ะ

คนที่เท่าไหร่ขี้เกียจจำแล้วหละ

เพราะหลังๆ นี้ เปลี่ยนบ่อยพอๆ กับราคาน้ำมันเลย

บอกไม่ถูกว่า… โดนใจ ได้ใจ ดีใจ

หรือเสียใจ สะใจ สลดใจ

เอาเป็นว่าในฐานะประชาชนคนไทยอันดับที่หลายสิบล้านเศษ

ก็จะประพฤติตนดี ทำมาหากิน ไม่ให้เมืองไทยแย่ไปกว่านี้แล้วกัน

สลดใจจัง ที่เราคนไทย…มันสลดๆ ไม่หือ ไม่อือ (นี่ด่าตัวเองด้วยนะ)

พลันนึกถึงตัวละครจากหนังสือ THE ANIMAL FARM

บทประพันธ์จากนักเขียนอังกฤษเมื่อหลายสิบปีก่อน

ที่นักเรียนยุคอายุสามหรือสี่สิบปี คงได้ผ่านตากันมาแล้ว

เราคงเป็นได้แค่ “เจ้าม้าบ๊อกเซอร์” ซึ่งไม่ว่าบ้านเมืองจะเป็นอย่างไร

ก็ได้แต่บอกว่าตัวเองจะต้องทำงานหนักขึ้น ก้มหน้าก้มตาทำไปไม่รู้เรื่อง

แต่ก็ยังดีที่ไม่เป็น…

เจ้าม้ามอลลี่ ที่เอาแต่ถามว่า “ปฏิวัติแล้วจะยังมีน้ำตาลก้อนกินไหม”

หรือ

พวกแกะ ที่ชอบร้องประสานเสียงกันว่า “สี่ขาดี สองขาเลว” โดยไม่ได้ดูกาลเทศะ

ไม่รู้คุณลุง Orwell เขามีตาทิพย์เห็นเมืองไทยเป็นฉากละครได้ไง

ทำไมถึงตรง ถึงแม่น เป๊ะๆๆๆ อย่างนี้

5 5 5 5

หรือจริงๆ แล้ว เส้นทางของอำนาจมันคงเป็น

… รูปแบบตายตัว …

ที่เหมือนกันไปหมด ไม่ว่าจะในบ่อโคลน หรือ ตึกใหญ่โตที่เรียกว่าสภา

แด่วันที่ “สโนวฺบอล” ไป “สเควลเลอร์” มา

หมายเหตุ

อยากอ่านหนังสือดีๆ เล่มนี้ สั่งซื้อจากร้านหนังสืออนไลน์ได้นะ

ซีเอ็ด จุฬา มติชน

หรือ อ่านเรื่องย่อ ที่นี่

ขออนุญาตินำภาพคุณอภิสิทธิ์ มาจาก http://www.oknation.net/blog/555666

Posted in 2ชีวิตจิ้มพริกเกลือ