วันอากาศร้อน ไร้ลม แต่อ้าวฝน ในฤดูหนาวของปีมังกร

นั่งอยู่ใกล้ๆ กับโต๊ะวงเม้าท์ผู้สูงอายุสุขภาพจิตดีกลุ่มหนึ่ง

ไม่ถึงกับแอบฟัง …แต่ได้ยิน

ไปถึงหัวใจ

*

ในบทสนทนาเคล้าเสียงหัวเราะนั้น

คุณลุงท่านนึงกล่าวเอ่ยชวนแก่เพื่อนร่วมก๊วนรุ่นพ่ออีกท่านนึง

” นี่คุณลองกิน ข้าวผัดปูแช่แข็งของ …. หรือยังครับ
ผมว่ามันอร่อยดี”

*

*

ทีแรกก็ฟังเข้าหู และผ่านเข้าสมองนักการตลาด

แบบว่า … นี่คือ กลุ่มเป้าหมายแฝงที่น่าสนใจเหลือเกิน

โฆษณาชิ้นไหนๆ ของ frozen food ก็มักจะเป็นเด็กๆ วัยรุ่น

หรือไม่ก็คนทำงานที่ใช้ชีวิตแบบเร่งรีบ

หารู้ไม่ว่า…

มีอีกกลุ่มคนนึง ที่มีเวลาเหลือเฟือ ไม่มีภาพลักษณ์ทันสมัยใดๆ

แต่มีความต้องการอาหาร “แช่แข็ง” เหล่านี้อย่างจริงจัง

ชนิดที่เรียกว่ามี Brand Loyalty สูง

และยังแนะนำ เป็น reference สู่ผู้อื่นได้อีก

… น่าสนใจจริงๆ

*

แต่ในอีกเพียงแว้บเวลา

ที่บนสนทนาคุณลุงๆ ทั้งหลายเลยส่วนที่แลกเปลี่ยนเมนูกันไปแล้ว
แต่เป็นการพูดถึงพฤติกรรมของผู้บริโภคของท่าน

…

แล้ว

หัวใจนัการตลาด ก็ ตกไปที่ตาตุ่ม

และ

หัวใจลูกหลานนั้น ยิ่ง หงอยเหงาสุดขั้ว

*

ลุงๆ ป้าๆ นั้นยังคงพูดคุยแบบอิ่มยิ้มบนใบหน้า

แต่ก็เริ่มแฝงความเหงาในอากาศ

ท่านบอกว่าเมนูเหล่านี้ก็อร่อยดีนะ แถมยังทำง่าย

ท่านมักจะทำกินกันเองในวันเสาร์อาทิตย์

เพราะมันง่ายแค่ใส่ ไม่โครเวฟ กดแป๊บเดียวก็กินได้

ไม่ต้องหั่น ไม่ต้องจับอะไรให้ใครเป็นห่วง

และ…

ลูกๆ หลานๆ จะได้พักผ่อน ได้เที่ยวกัน

ไม่ต้องห่วงตายาย ว่าจะกินอยู่กันย่างไร

.

.

.

*

อาหารแช่แข็ง “อร่อย” ขนาดไหน?

เราคงรู้ดี!!!

*
ความ “อร่อย” ที่ลุงๆ ป้าๆ ชื่นชมนั้น

สงสัยจะไม่ใช่รสชาดอาหารเป็นแน่

แต่ท่านคง “อร่อย” ในรักที่มีให้ลูกหลาน

โดยท่านยอมกินอาหาร เย็นๆ แข็งๆ ชืดๆ

แล้วชื่นมื่นกับความรู้สึกว่าช่วยเหลือตัวเองได้

และไม่เป็นภาระกับใคร โดยเฉพาะคนที่ท่านรัก

*

ท่านเองคงมีความสุขใจในระดับหนึ่ง

แต่เราในฐานะลูกหลานคงต้องรับรู้ว่า …เราสามารถทำได้ดีกว่านั้น

*

เราจะยอมให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นแบบ “สำเร็จรูป”มานานแล้ว

ตื่นเช้า ขับรถ รถติด ส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆ

ประชุมนานๆ ไคว่ขว้าตำแหน่งงานสูงๆ กลับบ้านดึกๆ

ทะเลาะกัน เรื่องไม่มีเวลา

และหลับไปกับฝันร้าย (และ sex ที่เลวร้ายกว่า)

*

แต่จากตรงนี้ไป เราต้องถามตัวเองว่า

นอกจากคำว่า “สำเร็จรูป” แล้ว

เราจะยังปล่อยให้ความรัก ความสัมพันธ์ของเรา

…. “แช่แข็ง” อีกด้วยหรือเปล่า???

*

Frozen Relationship

ต้องใช้ไมโครเวฟยี่ห้ออะไรอุ่น

ต้องอุ่นกันนานขนาดไหน ความเย็นยะเยือกถึงจะละลาย

*

เรื่องนี้นักการตลาดช่วยคุณไม่ได้!!!

ดูทีท่าบล๊อกนี้จะกลายเป็นบล๊อกดูซีรีส์ญี่ปุ่น เกาหลีไปแล้ว 555

*

ช่วยไม่ได้จริงๆ ก็เจ้า “ประสบการณ์มือสอง” ที่แปลงร่างเป็นแผ่นๆ พวกนี้

มันทำให้มีอารมณ์คุยต่อแบบพุ่งปรี๊ด

และสะเทือนอารมณ์กว่าประสบการณ์ตรงในชีวิตจืดๆ ชืดๆ ของเรานัก
*

งวดนี้ เป็นประสบการณ์ที่ขอดูอย่างเดียว ไม่ ขอประสบเองเด็ดขาด

กับ …โรคมะเร็ง

*

Scent of a woman

ถูกหยิบเลือกมาดูด้วยความเข้าใจผิดว่าเป็นหนังรักสดใส

ด้วยใบปิดหนังมันเปิดไว้ใสประมาณนั้น

*

พลาดดดด

ไปเจอของดี

*

หนังเรื่องนี้ DRAMA สุดๆ

แบบกระหน่ำร้องไห้กันจนเหนื่อย

และเป็นหนังเกาหลีเพียงไม่กี่เรื่องที่ทำให้ “คาปูชิโน่” คิดหนัก คิดนาน

ดูค้าง ถอยหน้า ถอยหลัง หยุด pause เพื่อคิดเป็นระยะๆ

ซึ่งอาการนี้มักจะเกิดกับหนังญี่ปุ่นมากกว่า

แต่กับเรื่องนี้แล้ว… อีฉันจุกอก
*

แม้จะเป็นไปตามสูตรสำเร็จของหนังเกาหลี

ที่โครงเรื่องจะผูกกับเสาหลักเรื่องความรักชายหญิง

แต่คราวนี้เส้นเรื่องอื่นๆ มันก็ชัดเจน เน้นหนักไม่แพ้กัน
จากปมที่ชัดมาก กับ การเป็นมะเร็งของนางเอกของเรื่อง
*

อาจจะเพราะคาปูชิโน่อินความรู้สึกนี้มากมาย

ด้วยเคยประสบเหตุการณ์ที่ทราบข่าวเพื่อนสนิทเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย

ประโยคที่ว่า …“หมอบอกว่าอยู่ได้ไม่เกิน 6 เดือน”

มันกรีดเข้าไปในอก ชนิดล้มทั้งยืนได้

*

หนังเรื่องนี้ถึงกับทำให้ร้องไห้งอแงเหมือนเด็ก

เพราะมันสะท้อนมุมมองจากจุดๆ เดียว ให้เป็นหลายภาพ

ในสายตาคนหลายคน

บางมุมเป็นมุมที่เราไม่เคยมอง ไม่เคยเห็น ไม่เคยคิด

เวลามันถูกตีแผ่แบนๆ ออกมาให้เห็น จึงทำให้สะดุ้งสุดตัว

*

กับคำว่ามะเร็ง

คนไข้โรคมะเร็ง- ถ้าอยากดูแลคนเป็นมะเร็ง อย่ามัวแต่พูดซ้ำๆ ว่า

…จะทำยังไงดี จะทำยังไดี

มันจะยิ่งทำให้พวกเราเศร้าไปกันใหญ่ เพราะมันทำอะไรไม่ได้

ทางที่ดี ทำเหมือนปกติ เหมือนพวกเราไม่เป็นอะไร

อย่าทำให้เรารู้สึกว่า เราเป็นคนป่วยโรคมะเร็งก็พอ … มันอึดอัด

:_(

หมอ- (เศร้า) ทำไมผมถึงเลือกมาเป็นหมอโรคมะเร็งนะ

มันทำให้ผมทำอะไรไม่ได้เลย รักษาใครไม่ได้เลย

คนไข้ผมต้องตายทุกคน

:_ (

แฟน-คุณเสียใจไหมที่เป็นมะเร็ง

คนเป็นมะเร็ง-ฉันเสียใจที่ฉันต้องตายเร็ว แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เป็นมะเร็งด้วยนะ

ไม่งั้นฉันก็ไม่ได้เจอคุณ และ …

ยังเป็นฉันคนเดิมที่ไม่เคยได้ “ใช้” ชีวิต

:  )

*

เป็นมะเร็งแล้วไม่บอกคนใกล้ตัว
หมอ- ทำไมไม่บอกญาติ แล้วใครจะดูแลคุณ!!! (โกรธ)

คนเป็นมะเร็ง-ฉันไม่อยากให้แม่เป็นห่วง เพราะยังไงเราก็ต้องจากกัน

ให้แม่รู้คนสุดท้ายเลยดีกว่า

:_ _ (

แม่-แกรู้ไหม …แกทำให้ฉันเป็นแม่แบบไหน?
แม่ที่ยังหัวเราะอยู่ได้ ตอนแกป่วยจะตาย

: (

คนเป็นมะเร็ง- ฉันไม่บอกแฟนหรอกว่าเป็นมะเร็ง

ฉันจะบอกเลิกเขา ฉันไม่อยากให้เขาทุกข์ตอนฉันจากไป

:_ (

แฟน-บางทีผมก็ทุกข์ บางทีเหมือนใจจะจะขาด

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ผมก็ยังมีความสุขกว่าที่ได้อยู่กับเขา

บางทีพรุ่งนี้ผมอาจถูกรถชน ผมอาจจะตายก่อนคนเป็นมะเร็งก็ได้นะ

ขอผมอยู่กับเขาเถอะ
:  )

*

กับเสียงดังๆ ที่ระเบิดอารมณ์ใส่กัน

แฟน- พอเถอะ ….คุณไม่มาต้องห่วงความรู้สึกผม !!!

คนเป็นมะเร็ง-คุณจะให้ฉันตายกับความรู้สึกผิดหรือไง?
: (

คนเป็นมะเร็ง-ฉันก็แค่ขอทำตามฝันก่อนตาย

หมอ-แปลว่าอะไร เป็นมะเร็งแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ ทำผิดก็ได้เหรอ

ทำอะไรแย่ๆ… แล้วจะไม่ต้องถูกว่าใช่ไหม

: (

*

พล๊อตหนังอาจเป็นไปในทางที่เดาได้

แต่บทหนัง จังหวะหนัง และการสื่อสารผ่านตัวแสดง

โดยเฉพาะนางเอกที่เป็นมะเร็ง

คุณหมอ

คุณแฟน

คุณแม่

หรือแม้แต่…เพื่อนร่วมห้องพักในโรงพยาบาล

ต้องร้องหูยยยยกันเลยเชียว

*

ดูจบเราได้ของขวัญกลับมาจากเรื่องนี้…

เราจะพยายามมองเรื่องเดียวกันจากต่างอารมณ์ ต่างจุดยืน

ลดความโกรธ ไปวางไว้ที่…ความเข้าใจ (หรือเผื่อใจก็ยังดี)

และ

เขียนสิ่งที่อยากทำก่อนตาย และ ค่อยๆ ทำมันไป

ไม่ต้องรอให้เหลือ 6 เดือนสุดท้ายของชีวิต

และ

ถึงโรคจะร้าย แต่โลกอาจไม่ร้าย ถ้าเราเลือกจะ “ใช้” ชีัวิต

… กิจกรรมยามว่างของผู้หญิง 40+ อย่างเรา

*

คราวนี้มากับหนังไม่ใหม่ ที่ซื้อมาแล้วดองอยู่นาน (เข้าไปอีก)

ด้วยใบปิดที่ดูแสนเศร้า ทำเอาเราผลัดวันประกันพรุ่งไปไม่ยอมดูสักที

จนหนังหมด lot นั่นแหล่ะ

เลยจำใจดูสักที กับหนังรางวัล Best Drama 2010

MOTHER

*

ดูหนังเรื่องนี้จบ ก็ตาบวมไปตามคาดหมายของเรา

และความคาดหวังของผู้สร้าง

ได้คิดมาอย่างหนึ่งก็คือ

เราทุกคนล้วนแล้วแต่จะมีปมบางอย่างจากครอบครัว

จะเล็กหรือใหญ่ จะมีผลดีหรือผลร้ายต่อชีวิตปัจจุบัน

…พนันได้มีกันทุกคน

ดังนั้นคุณจะสะเทือนใจจากมุมใด มุมหนึ่งจากหนังเรื่องนี้เป็นแน่

จาก “แม่” ในหลากหลายรูปแบบ

แม่รัก แม่ไม่รัก แม่ตี แม่กอด แม่อยากมีลูก แม่ไม่อยากมีลูก

แต่ที่ซับซ้อนแต่แสนจริงที่สุดก็คืิอ

ฉันเป็นแม่ และ ลูกของแม่… ในเวลาเดียวกัน

*

ขณะที่ดูไป น้ำตาไหลพรากไป

จึงไม่แปลกใจเลย ที่คุณจะเห็นซีนชีวิตตัวเอง

ซ้อนขึ้นมาในหนังอย่างช่วยไม่ได้

แต่แล้วมันปมจะตกตะกอนได้ง่ายขึ้น

จากการมองผ่านตัวละคร

เป็นการบาดเจ็บในอารมณ์ แต่ก็จบบางเรื่องในความทรงจำได้ง่ายๆ เหมือนกัน

… บอกแค่นี้ คงดีกว่าบอกว่า “หนังเรื่องนี้น่าดู” นะคะ

*

ไม่นับการแสดงที่ดีเหลือเกินในทุกตำแหน่งการแสดง

ใครคิดถึงคุณ “โอชิน” Yoko Tanaka  ลองดูเรื่องนี้

สาวงามในความทรงจำของเรากลายเป็นคุณยายที่น่ารักเสียแล้ว

*

อีกทั้งคุณหลานแสนน่ารัก Mana Ashida

ที่ทำให้เรายิ้มไปด้วย และ น้ำตารื้นไปด้วย

ตลอดเวลาที่เราเห็นเธอบนจอ

และอีกหนึ่งแรงบันดาลใจครั้งนี้ก็มาจากเธอคนนี้

Happiness Diary

*

เธอจะเขียนสิ่งที่เธอชอบ หรือทำให้เธอมีความสุข

เป็นคำเล็กๆ หรือ ประโยคสั้นๆ ไว้ในสมุดบันทึก

เวลากลับมาย้อนอ่านจะได้รำลึกถึงมัน และ มีความสุขได้

*

เลยคิดทำดูบ้าง

ปรากฏว่าได้ผลจริงๆ ด้วย

เลยคิดแบ่งปัน และ ยั่วยุให้ลองทำกันดู

“คาปูชิโน่แก้วโต” จะพยายามมา post ความสุขใหม่ๆ เรื่อยๆนะคะ

แต่หากใครจะแบ่งปัน Happiness Diary ไว้ที่นี่ด้วย

ก็ยินดีอย่างยิ่งนะคะ

ถือว่าเติมความสุขให้กัน

**

**

**

โปสการ์ดในตู้จดหมาย

*

กลิ่นซักผ้าตอนเช้า

*

เสียงหลานๆ หัวเราะดังๆ

*

กลิ่นดินตอนฝนตกลงมาใหม่ๆ

*

มีคนตักกับข้าวให้

ช่วงเวลาว่างงานอีกช่วงของปีนี้

ได้ทีขุดกรุหนังซีรีส์ขึ้นมาดูเป็นการใหญ่

ได้พบความเพลิดเพลิน ไม่ใช่เพียงการดูเรื่องราวจากหนังเท่านั้น

แต่มีความสนุกสนานในการค้นพบ “วิธีคิด”

ของคนอื่น และ ตัวเอง ด้วย

*

เป็นความบังเอิญ แบบไม่บังเอิญ

จากการสั่งหนังบนนิสัยส่วนตัวที่ชอบกินเหลือใจ

ทำให้เราได้หนังชนแก่นเรื่องกันจาก 2 ประเทศอภิมหาอำนาจทางซีรีส์

ญี่ปุ่นและเกาหลี

*

ด้วยเรื่องราวของมือใหม่อยากเป็นเชฟอาหารอิตาเลี่ยน โดยเฉพาะ pasta

ทำให้เกิดเนื้อหาให้ติดตามแตกต่างกันไป

ญี่ปุ่นส่ง Matsumoto Jun ลงมาในนาม

BAMBINO (2007)

ทางเกาหลีไม่ถอย ส่ง Lee Seon Gyun แห่ง coffee prince ท้าสู้ในชื่อ

Pasta in Love (2010)

*

เหมือนให้โจทย์เด็กไปทำการบ้าน

ที่โจทย์เดียวกัน อาจจะมี วิธีทำ และ ผลลัพธ์ต่างกัน

… สนุกตรงนี้แหล่ะ

สนุกตรงที่นั่งมองวิธีการเล่าเรื่องเดียวกันจาก 2 วัฒนธรรม

*

ทางญี่ปุ่นเน้นความอึดในการต่อสู่กับตัวเอง

ความคาดหวัง ความฝัน ความทะเยอทะยาน

มันประมือกับ

ความจริง อุปสรรค ประสบการณ์… เสมอ

ด้วยนิสัยพื้นฐานที่ต้องเป็นคนเก่ง โดดเด่น และ ประสบความสำเร็จ

หนังของญี่ปุ่นก็เลยส่งแรงกดดันนั้นผ่านฟิล์มออกมาด้วย

…

ยังเสมือนการดูเคนโด้ จุงโคชิกะ โอชิน หรือ change

ที่ตัวเอกของเรื่องต้อง “ชนะ” ความคิดฝั่งพ่ายแพ้ของตัวเองให้ได้

การยึดมั่นที่เป้าหมายและล้มลุกคลุกคลานเพื่อให้ไปถึง

ยังคงเป็นเสน่ห์ฝั่งวาซาบิ

แบบเผ็ดจี๊ดขึ้นสมอง เปิดประสาทและแรงบันดาลใจให้เรา

ในยามที่ต้องการตกตระกอนระดับความคิด

พี่ยุ่นออกจะขาโหดซะหน่อยในการยอมทิ้งรสหวานของความรักได้

ยามเมื่อต้องการความสะใจของการค้นพบตัวเอง

จึงพบว่าการแสดงสีหน้า ท่าทาง และดวงตาของทางนี้เขาจะเข้าขั้นเทพเลยทีเดียว

*

ฝั่งเกาหลีนั้นออกจากละมุนและตกแต่งมากกว่า

อาจจะเพราะเหตุผลทางการตลาด (บางทีมากเกิ้น)

เส้นเรื่องจึงยึดโยงอยู่บนความรักหนุ่มสาวเสมอ

และก็ต้องบอกว่าเรื่องคำในบทพูดนั้น ถูกจัดแต่งให้มาทำงานอย่างลงล๊อคกว่าพี่ยุ่น

ให้เศร้า ให้คิด ให้ซึ้ง ให้รัก ให้เกลียด

มันสะกดได้ จำได้ทุกวลี ตามแนวทางฮอลีวู้ดไงงั้นเชียว

ประมาณว่าสามารถเขียน quotation จากหนังให้กลายเป็น

หนังสือบทประพันธ์สวยงามได้ทันที

เรียกว่าเป็นความเพลิดเพลินชงสำเร็จรูปเลยก็ว่าได้

รวดเร็ว ว่องไว อร่อย และ  เคี้ยวง่าย

..

หนังเกาหลีจึงมักจะขายได้ในตลาดกว้าง

เนื่องจากมีความเป็นนักสู้ที่แฝงความอ่อนโยนของเอเชีย

(ซึ่งจริงๆ ก็ต้องบอกว่าญี่ปุ่นเป็นแม่แบบของเขา)

แล้วนำมาผสมกับศาสตร์และการตลาดของภาพยนตร์

ตามแนวสำเร็จของฮอลลีู้วู้ด…ได้อย่างลงตัว

ก็เหมือน Autumn in my heart, Full house, แดจังกึม หรือ coffee prince

*

ดังนั้น 2 เรื่องนี้ แม้จะมีแกนเรื่องที่เด็กใหม่ในห้องครัวเหมือนกัน

การเติบโตของเรื่องจึงแตกต่างกัน

ความลุ่มลึก และ เรียกร้องความสนใจ วางกันคนละเส้น

ไม่เชื่อลองดูง่ายๆ จากแค่ประโยคเด็ดจากทั้ง 2 เรื่อง

โดยออกจากปากคำเชฟรุ่นใหญ่ที่กำลังให้แรงบันดาลใจ

ต่อเชฟเด็กหน้าใหม่ ไปพร้อมๆ กับคนดู

จี๊ดเหมือนกัน แต่รสเผ็ดซ่านไม่เหมือนกัน

*

Bambino

” ผู้ชายหน่ะนะ ไม่ใช่เกิดมาก็เป็น ..ลูกผู้ชาย ทุกคนหรอก

มันต้องรู้จักใช้สมรรถนะตัวเองให้เป็นก่อน

ทรมานจะตาย… กับการไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมวิ่งหนี ไม่อยากล้มเหลวเนี้ย

แต่คนที่ไม่เคยมีความรู้สึกพวกนี้เลย

ชีวิตก็จะไม่เป็นอะไรเลย”

*

Pasta in Love

“คุณไม่รู้สึกปลาบปลื้มกับคำวิจารณ์เหล่านั้นหรอกเหรอ?

ทั้งๆ ที่คำร้ายๆ เหล่านั้น จะเป็นวิธีการที่ทำให้เราค้นพบ 1% ที่เราขาดไป

คุณไม่มีความทะเยอทะยานที่จะทำให้มันดีสมบูรณ์แบบหรือไง?”

*

เอาเป็นว่าใครมีเวลาว่างเหมือนเรา

ลองท้าประลองสองชาตินี้ในสนามสมองของคุณเองดูแล้วกัน

จะพบว่ามันเป็นแมทช์ที่สนุกสนานและสูสีกัน

จนตัดสินใจไม่ถูกทีเดียวเชียวว่าจะ กิมจิ หรือ วาซาบิดี

ว่าแล้วทำให้อยากกิน pasta ขึ้นมาจับใจเลยหล่ะ

*

แต่ใครอย่าเผลอพูดถึงละครไทยในรูปธรรมที่คล้ายกันเชียว

เดี๋ยวอาหารจะเสียรสกันพอดี 5 5 5

ไม่มีอะไรนอกจาก “บ้า”

อยากฟังเพลงนี้ต่อๆ กัน หลายๆ รอบ

ก็เลยหาทุก version ใน Youtube มาวางด้วยกัน

ฟังให้จุใจกันไปข้างเลยนะ

ใคร “บ้า” เหมือนเรายกมือขึ้น

*

โดยเฉพาะท่อนที่ว่า

…

ภาพรักหลอนนนนนน ให้ชวนละเมอ

…

ฟังทุกเวอร์ชั่นซิค่ะ แล้วมาคุยกันว่า

ใครจะชวนละเมอกว่ากัน

ในฐานะแฟนประจำการ์ตูนทุกชนิด

การกลับมาของ Toy Story3 จึงเป็นเรื่องที่พลาดไม่ได้

แต่ที่เร้าใจให้อยากไปดู และเลือดสูบฉีดจริงๆ แล้ว ดันเป็น…

Pixar Short Film ที่มีเปิดหน้าม่าน สำหรับทุกเรื่อง feature film

คราวนี้ขอเสนอ

…

Day&Night

*

เชิญชม

*

แรกๆ ก็แค่ยิ้ม ดูไปสัก 30 วินาทีก็อึ้ง

ยิ่งดูก็ยิ่งทึ่งในความช่างคิด

การ์ตูนไม่พูดสักคำ

แต่รู้เรื่อง และ ถึงอกถึงใจ

ไม่ว่าจะเป็นการเล่าเรื่องและการสื่ออารมณ์ตัวละคร

แค่การผ่านการเคลื่อนไหวของ Background

เจ้าประคุณทูนหัว เก่งจริงๆ เลย

*

เงี้ยหูฟังวิธีคิดดิ (เสียงจาก youtube เบามากนะคะ เร่งเสียงหน่อย)

*

พอดูหนัง toy story เสร็จ

ถ้าไม่นับผลกระทบ กระเทือนใจ ที่ทำให้เราต้องกลับมาอาบน้ำ

น้องตุ๊กตาที่มีอายุกว่า 30 ปี และคุยด้วยเหมือนตอนเด็กอีกครั้ง

(แอบบ้านะเนี้ย)

ก็ต้องบอกว่า Day&Night กลับจะเป็นภาพจำในหัว

จนนอนหลับฝันไป

*

ฝันว่านายกอภิสิทธิ์เจรจาเป็นการลับ

ขอซื้อหนัง Day&Night จาก Steve Jobs

เพื่อมาเปิดฉายให้ผู้บริหารพรรคต่างๆ ได้ดูกัน

ทั้งประชาธิปัตย์เอง เพื่อไทยก็ด้วย พรรคการเมืองใหม่ก็ไม่เว้น

อีกทั้งยามใดที่มีการชุมนุมประท้วงกีฬาสี

ก็จะไปเปิดฉายหนังกลางแปลงเรื่องนี้ข้างๆ

เผื่อคนประท้วงเบื่อเสียงกระโชกโฮกฮากบนเวที

จะได้หัันมาหาตัวการ์ตูนที่ไม่พูดดูบ้าง

*

เป็นที่น่าแปลกใจ

ที่ตัวการ์ตูนที่พูดไม่ได้ กลับสื่อสารให้คนดูเข้าอกเข้าใจ

ทั้งเข้าใจตัวเอง และ เข้าใจคนอื่น (ศัตรู คู่แข่ง)

พอหนังการ์ตูนขนาด 3 นาทีจบ

คนก็ลุกขึ้นกอดกัน แล้วเดินทางกลับบ้าน

ไปทำมาหากิน ไปทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด

ภูมิใจและรักในตัวเอง พร้อมจะสร้างสรรค์ให้ตัวเองดีขึ้น

ลดการอิจฉาและด่าว่า โกรธาคนอื่น

พระจันทร์ไม่อิจฉาพระอาทิตย์

ไม่มีท้องฟ้าเป็นของใครคนเดียว

*

คิดดูดิ ถ้าพระอาทิตย์ชนะพระจันทร์ได้

คงร้อนตับแตก แหกตาตื่นทั้งวัน (ไม่มีทั้งคืน)

และถ้าพระจันทร์ดันชนะอาทิตย์ได้

ไม่แคล้วหมาคงหอน จนคอแตกตาย แบบไม่ได้ OT

บรู้วววววววววววววววววว

*

ฝันได้เท่านี้ ก็มีอันตื่น

Night ไป Day มาพอดี

*

เฮ้อออออออออออออออ

ว่าแล้วไปหาการ์ตูนสั้น PIXAR เรื่องอื่นเอามาฝันต่อดีกว่า

http://www.pixar.com/shorts/index.html

*

หมายเหตุ

บทความเรื่องนี้ มิได้พาดพิงถึง

บ้านจันทร์ส่องหล้า และ บ้านพระอาทิตย์ เป็นอย่างใด

กรุณาอย่านำความไปตีผิดๆนะคะ

: P

Filed under: 4ดูหนังไปวันวัน ]]> http://superjumbocappuccino.wordpress.com/2010/08/21/%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%8a%e0%b8%8d%e0%b8%b2-%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%8c%e0%b8%95%e0%b8%b9%e0%b8%99/feed/ 0 super_JUMBO_cappuccino http://superjumbocappuccino.wordpress.com/2010/08/17/%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%9a%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%93%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%8b%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a2/ http://superjumbocappuccino.wordpress.com/2010/08/17/%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%9a%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%93%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%8b%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a2/#comments Tue, 17 Aug 2010 13:01:37 +0000 super_JUMBO_cappuccino http://superjumbocappuccino.wordpress.com/?p=523 ]]>

ในวัยหลักสี่ที่ทำงานหักโหม (แต่ไม่หนักหนา)

นั่งอยู่หน้าคอม และในห้องประชุมมาเกินครึ่งเวลาวัยทำงาน

ทำให้อวัยวะบางส่วนในร่างกายมันโอดครวญและงอแงอย่างคาดไม่ถึง

ปวดหลังนั่งนาน… ไมเกรนเป็น my friend… น้ำในหูไม่เท่ากันเพราะมีคนเป่าหูทั้งวัน

และล่าสุดกับ… นิ้วมือ

*

ไม่เคยคิดเลย กะอีแค่ทำงานเบาๆ นั่งกำเม้าส์คอมพิวเตอร์มาแค่ 10 ปี

จะทำให้ข้อนิ้วมือขวามันอักเสบจนยากแก่การขยับเขยื้อนได้ขนาดนี้

ร่างกายมันประท้วงโดยไม่ต้องใส่เสื้อสี หรือ เขียนป้ายด่าเรา

มันแค่หยุดการทำงานและส่งสารของความเจ็บปวดมาประจัญหน้า

ใครที่เคยเป็นโรคนี้ (เดี๋ยวนี้คนน่าจะเป็นกันเยอะ) จะรู้ซึ้งดีว่า

กะอีแค่กางนิ้วให้เหยียดตรง หรือ แค่ขอหยิบทิชชูแผ่นหนึ่ง มันเจ็บปวดได้แทบน้ำตาไหล

*

OVER!!!!

เราก็เคยคิดอย่างนั้น ถ้าไม่ได้ประสบกับตัวเอง

*

STOP!!!

นึกภาพมือขวาที่อยู่ในอาการกระพุ่มงุ้ม

เป็นเวลากว่า 1,200,000 นาที ในระยะ 10 ปีนี้

ทำให้คิดได้ว่าเราฝืนธรรมชาติมากไปแล้ว

คงต้องหยุด… ตามสัญญาณการเจ็บป่วยครั้งนี้

*

BALANCE !!!

สำนึกใหม่ที่มาแทนที่

ที่ต้องปรับรูปแบบชีวิตใหม่ ให้อะไรๆ มันผสมผสานกันอย่างพอดีๆ บ้าง

อย่างน้อยตอนนี้ ก็ต้องขอใช้มือซ้ายแทนมือขวาไปพลางๆ ก่อนนะ

*

5 5 5

ใครบ้างจะแบบเราตอนนี้ ที่อยู่ดีๆ เราก็นึกขอบคุณมือซ้ายขึ้นมา

ทั้งๆ ที่กาลที่ผ่านมาเราไม่เคยคิดว่ามีเขาอยู่

ทั้งๆ ที่เขาทำงานประกอบกับมือขวามาตลอด

จริงๆ นะที่บางทีเราไม่ได้รับรู้ถึงความสำคัญของมือซ้ายเลย ถ้ามือขวามันไม่เดี้ยงขนาดนี้

*

ลองรูดซิบ ติดกระดุม ล้างจาน ซักผ้า โดยสลับมือหลักมือรอง หรือใช้กรรไกร สลับมือดู

คุณจะรู้ว่าตอนนี้อีฉันรู้สึกอย่างไร

*

มือซ้ายไม่เคยเกี่ยง หรือ งอนที่จะทำ แม้ว่าจะไม่เคยมอบบทบาทนี้ให้เขามาก่อน

มีแต่เราเองที่แรกจะเป็นคนเกี่ยงเสียเอง… เดี๋ยวล้างก้น เดี๋ยวล้างหน้า… แหวะ!

แต่ไม่ช้าเราก็จะปรับตัวปรับใจได้ และมือซ้ายเองก็ดูจะทำอะไรถนัดขึ้นด้วย

*

ขอบคุณมือซ้ายทั้งโลก

ขอบคุณเสมียน ผู้ช่วย เลขา แม่บ้านทุกคน

ขอบคุณพระรอง รองผู้จัดการ รองผู้กำกับ รองนายกทุกท่าน

ขอบคุณที่มีคุณอยู่ช่วยประคองภายใต้เงาเด่นของผู่อื่น

ขอบคุณที่คุณทำงานยากลำบาก เหม็น และ เน่า โดยไม่มีใครเห็น

ขอบคุณที่สามารถทำงานแทนที่พระเอกได้ทันที ไม่รีรอ และเกี่ยงงอน

*

โลกนี้สวยได้เพราะมีคุณนะคะ

*

*

*

*

ว่างๆ ใครลองสลับมือซ้ายขวาทำนู้น นั่น นี่ ดูนะคะ

จะเห็นว่าเวลาหมุนช้าลง และอารมณ์ขันเราเพิ่มขึ้นอย่างอัศจรรย์

อ้อ แล้วอย่าลืมทาโลชั่นให้ทั้งสองมืออย่างตั้งใจด้วยนะคะ

ท่ามกลางเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงของระบบวิถีคิดของคนไทย

ที่ผสมผสานปนเประหว่างคำว่าประชาธิปไตย การเมือง ผลประโยชน์ และสี

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

มีความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะลด ลา วา ศอก

กับความรู้สึกที่จะเข้าข้าง แล้วแบ่งแยก

รับรู้ในความเห็นที่แตกต่าง และยังเคารพคนอื่นอยู่

*

แต่ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้เกราะกำลังใจที่พยายามจะแข็งแรง

มันแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ

*

เมื่อเห็นคน ไม่เป็น คนอีกต่อไป

อย่าไปนับว่าเป็นพ่อ เป็นพี่ เป็นลูกกันเลย

เอาแค่ว่าเป็นคน … ก็ไม่เหลือแล้ว

*

หลายครั้ง หลายกลุ่ม ที่นำเด็กมาเป็นหมาก เป็นเครื่องมือ

เอาความใสซื่อของเด็กเป็นสัญญลักษณ์ความดีงามของตน

เอาความไม่เดียงสามาเป็นกำลังทัพเสริมเสียง

เอาความเป็นอ่อนวัยมาเป็นความน่าเห็นใจฉบับครอบครัว

*

แต่ไม่มีครั้งไหน ที่จะทำร้ายจิตใจได้เท่า

เอาเด็กเป็นเกราะกันกระสุน!!

*

ความคึกคะนอง ความขลาดเขลา ความเห็นแก่ตัว

ไม่สามารถเพียงพอจะเป็นข้อแก่ตัวให้ใครๆ ทั้งสิ้น

ไม่ว่าไอ้ “ตัว”นั้น จะเป็นพ่อ พี่ น้า อา หรือ คนลักพา

คำว่า “ชั่ว” ขั้นสูงสุด ได้เป็นของเขาแล้วอย่างเท่าเทียมกัน

เมื่อผู้ชายคนหนึ่งยอมจะมุดหัวเข้าไปใต้ผ้าอ้อมเด็ก

โดยที่เขาไม่รู้หรอกว่า ผ้าอ้อมซับฉี่ได้ แต่ซับยางอายไม่ได้เลย

*

นึกถึงเพลงๆ นึงขึ้นมาในหัว

ขอมอบให้แก่พ่อแม่ของเด็กคนนี้

ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้หยิบยื่นเด็กคนนี้ขึ้นรับแนวกระสุน

หรือ ปล่อยมือให้ “ตัว”ชั่ว นำลูกตัวเองไปใช้

…. วิญญาณปู่จะร้องไอ้ลูกจัญไร

… วิญญาณปู่จะร้องเอาหลานกูไปทำไม

*

ป.ล. เหตุการณ์ ณ จุดปะทะ บริเวณแยกบ่อนไก่

18/5/2010

ช่วงนี้คอกาแฟพากันบ่นกันขรมว่ากาแฟเปรี้ยว

มันคงเป็นการเปรี้ยวแบบมวลมหาชนคนขมข่าว

*

ก็บ้านเมืองตอนนี้หันไปทางไหน มันก็มีแต่เรื่องขมๆ ปนๆ เซ็งๆ

พาลเอาคนติดคาเฟอีนอยากเปลี่ยนไปเสพแอลกอฮอลล์เป็นแถว

เนื่องจากไม่อยาก “ตื่น” แต่อยาก “เมา” แทน

*

อารมณ์หลากหลาย ก่อกำเนิดขึ้นในช่วงสองอาทิตย์นี้

ตั้งแต่ งง โกรธ ขำ เซ็ง เศร้า … จนวันนี้ก็ใกล้จะปลงแล้ว

งง…

ว่าเค้าเป็นใคร ทำไมมาอ้างสิทธิ์เรา ทำร้ายเรา

โกรธ…

ที่เค้าฮึกเหิมใช้คนหมู่มากที่กักขฬะและไร้สามัญสำนึกเป็นอาวุธ

ขำ…

ที่เค้านั่งลงมาพูดจากันแบบภาษาดอกไม้แล้วก็กลับไปถ่มถุยให้กัน

แบบเหมือนไม่ได้คุยอะไรกัน (เหวงๆ) ในอีกไม่กี่นาที

เซ็ง…

ที่เปิดทีวี แล้วเห็นภาพคนติดกับดักในความคิดของตัวเองเต็มไปหมด

บางคนติดกับความดี..(คิดดีไป เลยทำไม่เป็น)

บางคนก็ติดกับความเก่ง…(ไม่มีใครเก่งเท่ากู)

เศร้า…

ที่วันนี้เห็นสาว 7/11 หน้าบ้านอยากลางานครึ่งวันไปร่วมขบวนกีฬาสี

เพียงเพราะเห็นว่ามันสนุกดี เหมือนขบวนแห่งานวัดที่บ้าน !!!

*

ถึงจังหวะนี้กำลัง “ปลง”

เหมือนคนเป็น “มะเร็ง”

เพียงแต่คราวนี้มันเป็น … มะเร็งสังคม

*

เรื่องนี้มันก่อเกิดมาสักพักแล้วหละ

คงจะเกิดขึ้นจากการประพฤติตัวและการใช้ชีวิตที่ไม่เหมาะสมของพวกเรากันเอง

ปั๊มเงินเกินไป ซื้อของเกินไป เห็นแก่ความสุขของตัวเองเกินไป

มุ่งจะเสพเข้าไปแต่ประโยชน์ส่วนตัว จนเป็นไขมันวัตถุส่วนเกิน

ออกกำลังกายสมองและจิตใจน้อยเกินไป ทำให้วิเคราะห์ สังเคราะห์ข่าวสารไม่เป็น

ปล่อยให้ธรรมชาติอยู่ห่างเรามากไป จนเห็นทุกอย่างแค่รอบตัวเราเองเท่านั้น

นี่มั้ง ทำให้เนื้องอก เนื้อเกิน ได้เติบโตกลายเป็นเนื้อร้ายจนถึงวันนี้

*

แล้วก็คงเป็นเหมือนโรคมะเร็งทั่วไป ที่ไม่ได้มีวิธีรักษาด้วยวิธีเดียว

จะผ่าตัด จัดการเจ้าตัวปัญหาให้ล้มหายตายไป

แต่ต้องไม่ลืมว่าต้องสะเทือนถึงอวัยวะอื่นๆ ด้วย

จะคีโม สกัดการเติบโตของเนื้อร้าย ที่ไม่วายทำลายเนื้อดีด้วยกัน

จะรักษาแบบธรรมชาติ กินหญ้ากินถั่วแบบค่อยเป็นค่อยไป

แต่นานชนิดไม่ทันใจจอร์จอันเสียเลย

หรือบางที…

ก็อยู่กันไป อยู่ด้วยกัน โตด้วยกัน ตายด้วยกัน ไปเลย

ยอมรับความวิบัติที่จะเกิดด้วยกัน

บางทีก็อาจจะตายเพื่อไปเกิดใหม่ด้วยกันนั่นแหล่ะ

!!!

ปัญหาใหญ่มันอยู่ตรงนี้แหล่ะ

ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่มันแก้ปัญหาไม่ได้

ปัญหามันอยู่ที่แก้กันด้วยวิธีไหน… ต่างหาก

*

แล้วนี่มันเป็นมะเร็งสังคมด้วยซิ

จะมีคนอ้างความเป็นเจ้าของชาติ เจ้าของสังคมกันยกใหญ่

แล้วก็ถือหางวิธีตัดเนื้อร้ายด้วยวิธีต่างๆ นานา

ตามวิถีคิดของตัวเอง

จนกลายเป็นตีกันที่วิธีรักษา ไม่ใช่การรักษา

เพราะลืมไปว่าในความจริงแล้ว วิธีไหนมันก็แก้ได้เหมือนกัน

และต่างก็มีข้อดีและข้อเสียเหมือนกัน

เถียงกันเท่าไหร่ก็เลยไม่จบ

พาลจะงอกเนื้อร้ายๆ ก้อนใหม่ขึ้นมาอีก

*

บางทีเราอาจจะลืมต้นตอของปัญหาเนอะ

ว่าทั้งหลายทั้งปวง เกิดจากการกระทำของเรานี่แหล่ะ

คำว่าเรา ..แปลว่าหน่วยย่อยๆ ที่เป็นคนๆ นี่แหล่ะ

ยังไม่ต้องรวมกันเป็นกลุ่มก้อนสีอะไรเลย

*

ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ทางออกของมะเร็งสังคมก้อนนี้จะไปทางไหน

*

แต่ที่รู้แน่ๆ ก็คือ เลือกตั้งคราวหน้านี้

หนึ่งคน หนึ่งสิทธิ หนึ่งเสียงของเรา คงได้รู้ถึงความสำคัญของบัตรเลือกตั้งแล้ว

อย่าบ่นเบื่อ อย่าบ่นขี้เกียจ อย่าบ่นว่าไม่ว่าง อย่าบ่นว่าไม่คุ้ม

ยังไงก็ต้องออกไปเลือกตั้งใช้สิทธิใช้เสียง

เลือกคนที่คิดว่าใช่มาตัดสินใจแทนเรา

ไม่งั้นมีปัญหาทีไร ก็จะมีคนมาอ้างสิทธิ (เรา)

ไปโปะเป็นเนื้องอกประชาธิปไตยทุกที

แล้วเวลาเนื้องอกได้เชื้อเห็นแก่ตัวเข้าไปทีไร ก็จะกลายเป็นเนื้อร้ายทุกทีไป

ไม่ว่าเนื้อร้ายนั้นมันจะสีอะไรก็ตาม

ว่าม่ะ….?